4 Mei: herdenken

Herdenken op 4 mei is iets dat je moet doorgeven aan je kinderen. Samen met mijn zoon hang ik vanavond de vlag halfstok. Op hetzelfde moment maakt mijn dochter zich klaar om met haar moeder naar de stad te fietsen. Zij gaan meelopen in de herdenkingstocht naar het Martinikerkhof. De stad komt elk jaar tot stilstand. Waar bussen anders razen lopen dan zwijgende mensen.

Thuis kijken mijn zoon en ik naar de reportage van de nationale herdenking op de Dam. Het blijft gelukkig stil. In beeld zien we de hoofden van aanwezigen. Jong en oud, blank en gekleurd. Serieuze gezichten, kinderen met onbevangen blikken. De kransen worden gelegd. Het defilé trekt langs de bloemen.

Ondertussen is het moment van zonsondergang daar. De vlag ga ik klaarmaken voor morgen: Bevrijdingsdag. Dan mag de driekleur weer in top. Zo stil het nu is, zo geluidruchtig zal het morgen zijn. Het Stadspark is dan het toneel van het Bevrijdingsfestival. Moke treedt op, en wij gaan kijken. De bandleden schoten zo net door beeld. Op de Dam liepen zij als ambassadeurs van de Vrijheid mee. Morgen trekken ze door heel Nederland om met hun muziek te laten voelen wat vrijheid is.

Het is een krachtige dubbelslag: herdenken en vieren. Serieus beseffen wat er is gebeurd en de volgende dag onbekommerd lol maken. Het draait om het begrip dat de vrijheid niet zo maar iets is. Ik hoop dat de volgende generatie de traditie overneemt. We vertellen de verhalen die wij gehoord hebben, verhalen uit de familie en uit de grote geschiedenis. Verhalen die soms onbegrijpelijk zijn, omdat oorlog leidt tot onbegrijpelijke gebeurtenissen. Jonge vaders raakten verwikkeld in situaties die onmogelijk leken voor mei 1940. Het zijn die verhalen die wij door vertellen. Het zijn die verhalen die het mogelijk maken te begrijpen dat het niet vanzelfsprekend is de luxe van i-pods, lap-tops en nieuwe fietsen. Herdenken is doorgeven.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat hier je reactie op het bericht achter.