Samen op reis 2: muzakki-deuntjes

De dag is voorbij als ik de zonsondergang mag geloven. Achter de beboste heuvel kleurt de hemel oranje met wat flarden donkergeel. De grijsblauwe wolken die af en toe voor regen zorgden, drijven voor het kleurenfeest langs. Ik probeer niet te denken aan de kolkende massa in de Martiniplaza, waar nu de finalewedstrijd van Donar plaatsvindt. De rust is hier natuurlijk veel heerlijker dan de techno-beats bij de wedstrijd, en het uitzicht op de Griekse natuur mooier dan een steal van JD.

Voor ons huisje staat onze Fiat Panda, een deksel karretje. Alle bergweggetjes en haarspeldbochten heeft FP feilloos genomen. En bochten waren er veel vandaag. Mijn lief was in topvorm en chauffeurde ons van het ene naar het andere uitzichtspunt. De wegen zijn slecht, hier is het Europese geld niet echt in gaan zitten. Smal straatjes in dorpjes dwingen je te stoppen als er een tegenligger aan komt. Of je moet achteruit rijden, de heuvel af. Ik heb weer heel wat momenten onder het dashboard gelegen. Gelukkig is de Panda klein en is er altijd wel een oplossing, zegt mijn lief. Ik geloof dat.

Onderweg zag ik vaak Grieken rondrijden in oude pickup-truckjesm Datsuns. Hoe ging dat liedje van de Stones ook alweer (Girl, you just a memory, she drove a pick-up, painted, black and blue, zoiets? Wie kent het?). Over muziek gesproken, op de autoradio ontvangen we alleen songfestivallerige nummers of echte traditionele Griekse muzakki-dreuntjes.

De dorpjes in het binnenland bevallen ons wel, beetje rommelig, kleurrijke gevels, veel bloemen. Eigenlijk moet je het daar bij laten, maar we wilden toch ook de zee zien. En dan kom je op plekken die je moet mijden. Quasi-boulevards, met inwisselbare souvenirshops en matige tot slechte eettentjes, waar eigenlijk alleen het uitzicht valt te genieten. In elke plaatsje aan zee, hetzelfde aanbod. Alsof deze winkels deel uit maken van een onzichtbare keten van wansmaak.

Maar goed, de stranden en de rotspartijen zijn de moeite waard. Op een plek konden we parkeren op het strand. Een brede baai, met helder water en lichte golfslag, verleidde ons bijna tot een zeebad. Het bleef bij pootjebaden, ook lekker. We keken omhoog en zagen een wit kerkje op de rand van een klif. Op het strandje een lounge-tent, zoals je er wel meer ziet. Lekkere banken, kussens, en een heuse DJ. Helaas regende het toen wij op het terras van Panorama gingen zitten.

We lunchten uiteindelijk in een klein dorpje. Bij een taverne. Lokale salades en pre-fab vleesgerechtjes met frietjes. Goedkoop, niet alleen in prijs. Leukste attractie op het terras was de overstroming onder ons tafeltje. Twee Engelse mannen namen talloze biertjes eer zij hun maaltijd kregen. De bijna tandenloze, bevende oudste man, zou nog heel wat Amstel tot zich nemen eer hij teruggereden werd naar hotel The Rock, waar hij al 43 jaar te gast was. Hij hoefde als vriend van de eigenaar niet meer te betalen, zijn maatje wel. Maar die had dan ook echte Engelse tatoeages.

En zo ging een dagje Corfu voorbij. De kikkers klinken in de verte, ze doen een wedstrijd in geluid met de krekels. De kwakers staan voor, ze kunnen het harder. In Groningen staat een kleine voorsprong op het scorebord. Het komt wel goed, en anders is het wel goed.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat hier je reactie op het bericht achter.