Samen op reis 4 olijven en citroenen op stijle smalle paden

Ik lees de kaart, deze vakantie. Het is niet slim om mij nu achter het stuur te zetten. De wegen zijn smal en de Grieken rijden stevig door. Mijn lief heeft haviksogen, die haar goed van pas komen. On tour op het eiland bereikten wij vanmiddag via een hooggelegen kustweg, een afslag naar een intiem haventje. Ons reisgidsje waarschuwde al voor een onmogelijke parkeersituatie. Het advies luidde:, parkeer voor de splitsing. Alsof ze het dagelijks doet, tufte mijn lief de Panda over het stijl aflopende bergweggetje naar beneden. Op de splitsing reed ze door tot het randje, ramde de versnelling in de reverse, en keerde met een sierlijke u-bocht de wagen om met de neus naar boven in te parkeren. Auto-rijden is zo simpel. Ik trok de armleuning bijna uit de sponning.

Het haventje lag er prachtig bij. Kleine scheepje, zeilbootjes, vissersbootjes en rondvaartbootjes dobberden in de met een halfronde pier afgezette haven. Vanaf de pier konden we de bergen van Albanie zien. Ook op mijn mobiel verscheen een reclame-sms uit dat land. Huiverig voor criminele bendes voegde ik het nummer toe aan de blokkeerlijst. Maar eigenlijk zou ik daar wel eens willen kijken, in Hoxha-land. Aan de haven lag een klein restaurant. Een Engels gezin met inwonende opa, hadden het huis naast de taverne gehuurd. Opa deed de stoep, met een schepje ontdeed hij de stoep van mos en onkruid. Zijn kleinzoon vroeg hem wat hij deed. Hij keek de jongen aan en antwoordde de zesjarige dat hij een kuil groef om hem erin te begraven. Altijd grappig die Engelsen. Snel liepen we door. Een chauffeur deed een poging zijn auto achteruit omhoog te rijden: keren was onmogelijk. Glimlachend liepen we naar onze Fiat. Mijn lief startte en spurtte weg.

Maar goed ik las de kaart. Althans, ik hield hem vast en deed een poging de weg te wijzen, ik zag een geel lijntje aan voor een shortcut, maar zag over het hoofd dat het een zig-zag-lijn was. Daardoor belandden wij op een bergweg, vol haarspeldbochten en dusdanig smal dat passeren eigenlijk niet mogelijk was. Gelukkig kwam er nauwelijks een tegenligger. Kon dit keer dus met mijn kop boven het dashboard blijven. Ook was het uitzicht prachtig: zee, bergen, blauw, groen en geel. Via de bergweg kwamen we aan bij een restaurant The Lemon Garden, met echte citroenboompjes. Lekker gegeten, biertje en wijntje gedronken en een prima lemon-pie tot besluit gegeten. Onder het eten even wat evaluatieve huwelijksgesprekken gevoerd, nooit verkeerd om te doen. En weer een ervaring rijker.

O ja, de olijfbomen zijn hier geplant in opdracht van de Venetiaanse overheersers. Men weigerde de bomen te planten. Totdat de Venetianen geld boden voor elke geplante olijfboom. Sindsdien bezit elke inwoner van Corfu minimaal een olijfboom. Mooi verhaal dat een oude dame in een toeristische winkel vol handwerk en olijfhout ons vertelde. Ook vertrouwde ze ons toe dat de prijzen verdrievoudigd waren sinds de invoering van de euro. Daarom geven de toeristen minder uit, en gaat het nog slechter met de Griekse economie. In hetzelfde dorpje zag ik de kop in de Telegraaf van gisteren, waarin de PVV de Grieken ervan langs gaf. Grieken zijn profiteurs, dat was de teneur. De PVV en de oude Venetianen vinden elkaar.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Laat hier je reactie op het bericht achter.