Samen op reis 5: meeting Achilles (en Sissy)

Sissy haar paleis nabij Corfu-stad deden we vandaag aan. In het paleis, opgetrokken in een Pompeii-stijl en ja het was pompeus, leefde ze de laatste jaren van haar leven. In het kasteel en in de tuin wemelde het van de klassieke beelden. Favoriete figuur van de keizerin was Achilles. In de achtertuin staat een beeld van de onoverwinnelijke held, al viel het mee met die krachtpatserigheid. Levensgroot is namelijk de pijl die in zijn hiel steekt. Ook sterke mannen hebben zwakke plekken. Wat ze zag in deze macho-krijger is een raadsel. Je associeert haar toch eerder met bloemenpracht waarbij ze kinderlijk enthousiast in de handen klapt en roept: 'Ach, wie suss.' Maar nee, Achilles dus, de hunk uit de oudheid is haar idool. Misschien ter compensatie van haar gemaal, de zij-ige FJ, of laat ik mijn historische beeldvorming nu geheel scheef trekken door de technocolor-variant? Vanaf het achterbalkon leidt een imposante trap naar de centrale hal. Op de wanden is een fresco aangebracht. Meer dan levensgroot zie je Achilles rijden op een strijdwagen. Hij houdt de helm van een overwonnen vijand omhoog, het lijk van zijn tegenstander is aan de wagen vastgebonden en wordt over de grond meegesleept. Het publiek juicht.

Kaiser Wilhelm II, de Duitse, kocht het paleis later op. Ook hij ging mee in de Achilles-verering. Een gigantisch A-beeld plaatste de Duitser op het randje van het terras. Heldhaftig richt deze mega-Achilles zijn zwaard richting het noorden. Vreemde symboliek, alsof ook Wilhelm de angst wilde bezweren; de vrees voor het altijd op de loer liggende ongeluk. Onthoud dat je tegenstander je zwakke plek zal gaan zoeken. Wilhelm II had zich gewapend tegen alle bedreigingen. Maar, zowel Wilhelm als Sissy, groots en onaantastbaar, liepen in het mes. De een werd vermoord in Genève door een anarchist, de ander stortte zich in een oorlog die uitliep op chaos en de ondergang. Wilhelm II moest zijn laatste jaren slijten in Doorn. Ook een mooie omgeving, maar de grandeur die hij onder andere op Corfu kon genieten was er niet meer bij.

In de stad Corfu vonden we na het paleisbezoek, in de drukte een rustig plein met een fijn restaurant. De pizza's smaakten prima. Met volle buikjes stortten we ons in de toeristische massa, al bleef het met de drukte mee vallen. We scoorden onze cadeautjes. Tussen de bezoekjes aan winkeltjes door hielden we ook oog voor belangrijke zaken. Zo liepen we door de wijk waar de joden ooit woonden. Ook hier woedde in de Tweede Wereldoorlog de vernietiging. Tweeduizend joden keerden niet meer terug. Mooi om te zien dat de huidige synagoge, goed verzorgd, weer een gemeente kent van zo'n zeventig man. Om de synagoge heen is veel kaalslag. In de joodse wijk vond in het laatste oorlogsjaar een bombardement plaats. Ruines staan als ooggetuigen in de stad. Een karkas van een huis, vele etages hoog, staat als herinnering aan de joodse schrijver, Albert Cohen.

Naast joodse resten, zagen we ook Grieks-orthodoxe kerken, met iconen, kaarsen en zilveren wierookvaten. De geestelijken liepen in hun zwarte gewaden en hun platte hoofddeksels door de stad. Mystiek, duister maar tegelijk midden in het leven. Tijdens onze lunch wandelde een monnik over het pleintje, in vol ornaat, met een boodschappentasje van de Lidl.

De dag sloten we af met een duik in het zwembad bij ons huisje. Heerlijk rustig, al het water voor ons alleen. Al doken de zwaluwen voortdurend het zwembad in om zich te verfrissen. De idylle werd compleet toen een kudde schapen en geiten voorbij kwam. De schapen stelden zich tevreden met het gras, de geiten, de Achillessen onder de tweehoevigen (of toch een hoef?), klommen op hun achterpoten om de blaadjes van de bomen te vreten. Wij weten dat een pijl (of beter: een spit) hun deel zal zijn. Achilles is overal.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Laat hier je reactie op het bericht achter.