Elbow, of hoe een cd niet tot leven kwam

image201106140002Fuck-ie-di-duckley,

Het is een puinhoop in mijn albumcollectie. Vroeger, ja, vroeger, wist ik exact wat ik in huis had aan lp’s. Ook kon ik feilloos de weg vinden in mijn verzameling cassettebandjes. Keurig gerangschikt op alfabet en op jaar van uitkomen. Elke krasje dat ik niet kon vermijden op het vinyl kon ik blind aanwijzen. Van veel platen weet ik de prijs nog – en wel in guldens -. Ook kon ik de namen van de winkels opnoemen. Of ik herinner mij precies de gulle schenker(s).

Met de komst van cd’s werd mijn verzamelwoede minder. Ik kocht nog wel, maar de drift verdween. De plastics doosjes stonden mij tegen. Net als de lasertechniek, die de naald en de groef overbodig maakte. Nog erger werd het toen ik in staat kwam om zelf kopietjes te maken op de computer. Aanvankelijk behandelde ik de cd-r’s en cd-rw’s als cassettebandjes, leuk voorkantje, kleurtje, duidelijk namen noteren van de nummers en meer belangrijke details. Maar de jongensachtige manie verdween. De IKEA cd-kastjes vulden zich met een stortvloed aan lege doosjes, niet betitelde cd-rw’s en blijkbaar onbeluisterde gekregen cd’s. In de auto moest de speler ook gevuld worden. Het etuitje met digitale albums zwerft als sinds de vakantie door de Toyota, ergens ter hoogte van de passagiersstoel.

Met de komst van de i-pod werd het nog meer chaos in mijn discotheek. Ik verzamelde vele downloads, betaalde niets, meed de cd-shop. Muziek werd een ‘waardeloos’ produkt. Makkelijk te verkrijgen, massaal ingenomen, teveel om te beluisteren. Waar je vroeger dagen lang achter elkaar dezelfde schijf draaide, en elke noot en wending je eigen maakte, omdat je zolang had moeten sparen, heb je nu in een middag onverschillig muziek binnengeharkt. Soms luister ik niet eens naar wat binnenkomt. Muziek is een wegwerpartikel geworden. Het is erg, het is verschrikkelijk, ik ben diep gezonken.

Gevolg is dat het mogelijk is gebleken dat ik het zicht over mijn collectie kwijt ben. Ik weet niet meer wat ik in huis heb. I-tunes stroomt over, de cd-kast een rommeltje, de auto een op hol geslagen jukebox, de i-pod gigabyte na gigabyte vol onbeluisterde, niet bestendigde muziekstukken.

En zo kon het gebeuren dat ik ooit twee cd’s cadeau kreeg. Een mooie van de Fleetfoxes, gevoelig en passend bij mijn stemming. En een moeilijke van Elbow, zo eentje die moet rijpen, die je vaak moet luisteren met aandacht en interesse. Zo’n album dat moet groeien door contact te leggen met de onderstroom. Een stem waaraan je moet wennen. Ik weet nu dat ik dat niet meer kan. Ik ben meegezogen in de vermegagisering van de digitale muziek. Hoe meer muziek je verzamelt, hoe minder je te genieten hebt. De titel van Elbows album: The Seldom Seen Kid. Ook zelden beluisterd, dus. Vandaag dat het even geen bel deed rinkelen tijdens de Pinkpop-uitzending.

Ik heb meteen een raid door mijn rij cd’s gedaan en ontdekt dat ik een cd van Rufus Wainright heb en van Udo Lindenberg, Tori Amos, Steve Earl, Luka Bloom (ooit es van mijn zwager gekregen), en verhip de Kings of Leon bleek ik ook te hebben, kan iemand mij uitleggen hoe ik daar aan gekomen ben?

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Laat hier je reactie op het bericht achter.