Golf in het Stadspark: met je flight de lucht in


Op zondag 26 juni vormde het Stadspark het decor van het derde Stadspark-Open golftoernooi. Rond de vijvers en het grote grasveld lagen 18 holes klaar voor de spelers. Op het groen van de Drafbaan kregen kinderen een kans kennis te maken met de golfsport. Ik bezocht het evenement in mijn ‘achtertuin’ om eens van dichtbij te kunnen bekijken hoe een goede swing eruit hoort te zien. Wie weet zou het leiden tot een nieuwe hobby.

Het is natuurlijk een cliché: golf doe je in je geruite broek en een polo misstaat niet. Al bij de ingang kom ik de eerste ‘ruit’ tegen. Hij wandelt met zijn ‘flight’, een groep van vier spelers die gezamenlijk de holes lopen, het middenterrein van de drafbaan op. Ter hoogte van de plek waar op vijf mei de mannen van Moke speelden, slaat hij de bal met een fraaie boog richting Martiniplaza. Bewonderend kijk ik toe. De foto die ik probeerde te maken, wis ik direct: de bal wordt met zoveel kracht geslagen dat ik alleen uit de opgetogen reacties van de kenners kan afleiden dat de bal op record afstand terecht komt. Ik slik ogenblikkelijk al mijn vooroordelen over de golfsport in. Kracht, precisie en een haviksblik zijn van groot belang.

Bij elke hole staat een marshall die de spelers ontvangt en kort uitleg geeft. De vrijwilliger op de drafbaan vertelt mij dat hij geen spelers is, maar dat de dag hem wel op het spoor van het golfen heeft gebracht. Alleen de verplichting een VGB te halen lijkt hem niets. ‘Ik ga liever meteen slaand de baan op.’ Namens hoofdsponsor Rabobank helpt hij vandaag op de greens. ‘Een mooi evenement, het levert het park ook iets op.’ Met de opbrengst van de dag krijgt de speeltuin bij de Kinderboerderij, een nieuwe attractie.

Ik loop via de Concourslaan, langs het beeld van Jan Evert Scholten (aan welke sport deed hij eigenlijk, honderd jaar terug?) naar het grote veld. Diverse holes liggen er. In het hoge gras zijn de speelvelden uitgemaaid. Op het veld lopen groepjes spelers in groene polo’s. Tussen hen in zwaaien in het zwart gestoken vrijwilligers met rode en groene vlaggen. Af en toe roept er een ‘Fore!’ Dan is het oppassen geblazen voor de toeschouwers omdat er een bal aangevlogen kan komen. Vier mannen met bescheiden, maar duidelijk waarneembare buikjes onder hun groene shirts komen relaxed aangelopen. Hun clubs in rijdende kokers achter zich aan trekkend, slenteren ze op de marshall af. ‘Hoe gaat het?’ vraagt ze vriendelijk. Grappend verhullen de vier hun matige prestaties. Geen hole in one, maar wel dikke lol. Gelach begeleidt de approaches. De marshall wijst ze ontspannen de route naar de volgende tee. Als de mannen weg zijn zucht ze, het is benauwd. ‘Zitten hier teken?’ vraagt ze terwijl ze kleine mugjes wegjaagt.

Serieuzer gaat het toe op de hoek van het veld. De vier jonge mannen, glimmende zonnebril in het haar, één hand gestoken in een gelikt professioneel handschoentje, en ja, een geruite broek en een oranje pantalon, komen bezweet het terrein op. Ze gaan voor de hoofdprijs: de ballonvaart aan het eind van de dag is voor hen. Bravoure, denk ik, tot ik zie hoe de eerste man de bal tot op tien meter van de hole op honderdzestig meter weet te swingen. Zijn maten doen niet voor hem onder, alleen de laatste ziet zijn bal in de rough belanden. Opgetogen vervolgen zij hun weg door het Stadspark.

Op het volgende veldje is de bal echt verkeerd terecht gekomen. Uit het struikgewas komt een groene polo gekropen. Met schrammen op zijn benen, maar met de bal. Onder luid applaus van zijn medespelers tikt hij de bal richting vlag. Het valt me ineens op dat het bijna allemaal mannen zijn. Vrouwen kom je wel tegen onder de vrijwilligers maar niet bij de spelers. Kwestie van kracht en techniek? Of denken dames dat je voor die 200 euro inschrijfgeld ook andere dingen kunt doen?

In de vijver voor NiHao ligt een bootje. De bedoeling is om vanaf de kant met een swing de bal binnen te slaan. Er is niet veel publiek langs het parcours, maar hier zie je toch wat toeschouwers. Heel wat balletjes verdwijnen op de bodem van de vijver. Geen enkele haalt de boot. Ik keer terug op de Drafbaan, waar ondertussen tientallen kinderen oefenen met golfstickjes en behendigheidsspelletjes. Tussen het publiek van trotse ouders staat ongetwijfeld een scout, speurend naar jong talent. Wie weet waar deze StadsparkOpen toe leidt.

Als ik ’s avonds dit stukje schrijf hoor ik in het nabijgelegen Stadspark een luchtballon opstijgen met de winnaars. Ineens weet ik zeker dat er dames aan boord zijn. Boven de stad zal de champagnefles open knallen. Trots kijken de winnaars naar beneden. De stad en het Stadspark aan hun voeten.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat hier je reactie op het bericht achter.