Hoogersmilde verstoort onze middag

Met onze kleine rode wagentje, een nog net niet old-timerige Fiat 500, reden mijn dochter en ik naar de stad. Doel cadeautjes te kopen voor de verjaardag van moeder. Normaal gaan we op de fiets, maar de herfstwind en najaarsdruilregen van deze zomer joegen ons de auto in. We zetten de Fiat in de parkeergarage vlakbij de Vismarkt. Lekker dichtbij onze cadeauwinkel en bovendien is die garage knetterkrap, gebouwd voor auto’s van voor 1989. De bijna haakse bochten zijn met hedendaagse brede bolides nauwelijks te maken. Althans, getuige de krassen op onze modernere auto. Maar ons Italiaantje lukt dat vol verve, ondanks het ontbreken van stuurbekrachtiging.

De presentjes waren gauw gekocht. Dan nog even funshoppen en paraderen over de Herestraat. Hand in hand stapten we langs de winkels. Zo lang het nog kan, wil ik haar warme, zachte knuistje in mijn hand voelen. Nog even en er komt een vriendje in beeld, en ik er uit.

Uit een winkel klonk een zomerhit. Dochter neuriede mee. Een vrolijk deuntje, dat ze begeleidde met een plezierig huppeltje. We liepen naar de parkeergarage en merkten dat het warm geworden was. De zomer was dan toch gekomen. Even de auto pakken, de parkeergarage uit en dan op volle toeren door de stad naar huis crossen. Raampjes open en de oude Sony-radio op een prettig volume. Wij zijn ouderwets, dus luisteren we naar de publieke zenders. 3FM en Radio 2 staan voorgeprogrammeerd.

Maar hoe we ook op knopjes drukten, tikken uitdeelden aan het oude autoradiootje, en ik zelfs in de file op het Emmaplein met mijn hand de antenne op het autodak verzette, er kwam geen geluid uit de speakers. En de raampjes stonden juist zo lekker open. Geen Radio2, stilte op 3FM en geen klassieke noot te horen op de frequentie van Radio4. Alleen de commerciële stations kregen we te pakken. Zo belandden we in de muzikale woestijn van 100%NL. Dat durfden we onze omgeving niet aan te doen. Of de raampjes dicht, of de radio uit. Omdat de Fiat geen airco kent, ging het geluid eraf. Zuur staarde ik naar de radio. Thuis heb ik nog een andere radio liggen, die moet er maar in, sprak ik technisch zwak onderlegt, maar overtuigend tot mijn dochter. Ze knikte in stilte.

Gelukkig ben ik niet zo voortvarend. Thuisgekomen liet ik de autoradio voor wat ie was: stil en nikszeggend. ’s Avonds ontdekte ik waarom we de FM-stations niet konden ontvangen. Het lag niet aan het ontvangst, maar aan de zender. De zendmast in Hoogersmilde is in brand gevlogen en is ingestort. Geen publieke zenders op de radio. Nou ja, we hebben in ieder geval onze verjaardagscadeaus.

Gelukkig hebben we de beelden nog:

 

1 opmerking:

  1. Neerstortende torens leveren altijd fraaie beelden op, maar het moet niet te vaak gebeuren anders raken onze torens op.
    Ik had helemaal niks in de gaten vandaag, luisterde gewoon naar mijn favoriete klassieke zender. Internetradio hè.

    BeantwoordenVerwijderen

Laat hier je reactie op het bericht achter.