Mijn Lief is jarig, hoera

Mijn lief is vandaag jarig. Dus eigenlijk zouden we nu op vakantie moeten zijn. Maar we zijn thuis. Er moet nog gewerkt worden. Bijna zolang als ik haar ken, vierden we in den vreemde haar verjaardag. Bij de kampeerspullen bewaren wij onze slingers en vlaggetjes. In de tijd zonder kinderen, nam ik steevast ballonnen mee in mijn reisbagage. Voordat de boulangerbus het kampeerterrein op kwam rijden en de gehele Nederlandse ANWB-kleine-groene-campinggids-kampeerfamilie wakkertoeterde, kroop ik uit mijn slaapzak, griste ik mijn ballonnenvoorraad mee en begon ik voor ons groene tentje te blazen. Binnen een kwartiertje kon ik de tent bedolven krijgen onder de vrolijk kleurende ballonnetjes. Steevast informeerde de oudere kampeergasten hoe oud de kleine geworden was. Tweeëndertig. Altijd grappig. Maar dat is al jaren geleden, heel veel jaren.
Omdat mijn lief altijd in de vakantie jarig is, viert ze zelden met andere dan haar gezin haar verjaardag. Daarom weten ook maar weinigen hoe oud ze in werkelijkheid is. Van sommige mensen weet je hun op leeftijd komende proces precies omdat je uren op een oncomfortabele, eigenlijk op de nominatie staande, maar er toch maar weer bijgesleepte tuinstoel moest zitten, net als het jaar daarvoor, en exact dezelfde verjaardagsverhalen als de eerdere edities van het verjaarspartijtje, moest aanhoren, waarin altijd verwijzingen, die er natuurlijk duimendik opliggen, over de leeftijd van de felicitabele in verweven zijn, of beter, waar de verhalen over gaan. Nee, dan mijn lief, ook zonder smeerseltjes en plastische chirurgie houdt zij het jong. En niet alleen van geest.
Een paar jaar geleden, ook viel de vakantie toen toevallig laat, vierde zij thuis een kroonjaar. Het decennium waarin je eigenlijk nog jong bent, zeg maar de jaren van na de late adolescentie en nog voor de vroeginvallende overgang, die gepaard gaat met zweetaanvallen, rode koontjes en urineverlies, waarin kinderen geboren kunnen worden en huizen aangekocht worden waaraan nog van alles gedaan moet worden, maar ja, je bent jong en je kunt zo’n verbouwing makkelijk aan, al zou je vooraf weten wat je achteraf gaat zeggen namelijk, dat je het toch wel een beetje onderschat hebt, met kinderen in en om de luier, een baan daarom gedrapeerd en de schijn van een druk sociaal leven hoog te moeten houden terwijl je aan het klussen bent tot diep in de avond en ook in de weekenden, die jaren sloot ze dus af en het volgende tijdperk waarin wijsheid, rijpheid en verantwoordelijkheid echt een beslissende vorm kregen, brak aan. En dat moest gevierd worden. Ik zie haar nog staan, in de achtertuin, uitgelicht door tuinfakkels en feestlichtstrengen, muzikaal omlijst door een tuinbandje, en omringd door vele vrienden, familieleden en buren. Brede lach, ietwat spottend, vol genot en klaar om te feesten. Stralend.
We konden toen niet bevroeden dat het leven nog weinig fraaie en ongure wendingen in petto zou hebben. Het noodlot is een vreemde kostganger. Maar met zo’n grondhouding als ze toen uitstraalde in onze achtertuin, kom je door allerlei zware en duistere tijden heen. Een houding van leef in het nu, geniet van het moment, hou angst klein en breng hoop tot leven, een attitude waarmee problemen vanzelf veranderen in oplossingen, waar bergen waar je (lees ik) tegenop ziet veranderen in aangename oorden om in rond te dwalen in plaats van verschrikkelijke onherbergzame en onbegaanbare woestenijen waar je nog niet dood gevonden wilt worden, laat staan levend het leven weg voelt vloeien. Het leven is een ballonnetje, je moet hem wel opblazen om ervan te kunnen genieten. Dat is iets wat ik vier als ik de verjaardag vier van mijn lief.
Vandaag moet ze werken. Zorgzaam als ze is heeft ze haar traktaties al de avond van te voren klaar liggen, zelfs voor mogelijke onverwachte gasten op kantoor. Van de een op het andere moment bedacht ze om mee te doen met de in ineens weer hippe, mid-life-gewoonte, dames op de verjaardagskoffie uit te nodigen, van tien tot twaalf uur, zodat de kinderen nog naar en van school begeleid kunnen worden. Dames op de thee, word je dan niet heel middelbaar? Nee, ondanks een terugtrekkende haarpigmentatie, en oude-vrouwen-klachtjes, blijft ze energiek en geïnspireerd. Ze is nog lang niet af, komt nog wekelijks met nieuwe ideeën en plannetjes thuis. Waar ik het al opgegeven heb om bij de tijd te blijven, lukt het haar om haar eigen tijd voor te blijv en tijdig de klok te verzetten. Alleen haar werktijd is ze nog niet de baas.
In gedachten versier ik op haar verjaardag, die toch voor een helft een mijlpaal is, weer haar tentje met ballonnen. Al is het er maar eentje, op haar autoradioantenne. Dat vrolijk opgeblazen ballontje is er een van liefde. Mijn lief is jarig en daarom is het feest. Mijn lief heeft er weer een jaartje opzitten en het jaar was een goed jaar. Dat is wat mij blij maakt, omdat ik weet dat het komende jaar opnieuw een goed jaar zal zijn. Leven met mijn lief is een aaneenrijging van fijne momenten. Dat is wat ik wil vieren op haar verjaardag. Niet stilstaan bij het ouder worden of het jong blijven, maar gedenken dat er al weer een jaar van kwaliteit is toegevoegd aan het collier van het leven.
Dus is het feest.
Een ballontje, een gebakje, en toch ook kadootjes. Want dat hoort bij feest, ook al is het nog geen vakantie, het leven is er mooi genoeg voor, net als mijn lief.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat hier je reactie op het bericht achter.