Depressies, blues en stralend lichte vloer

In alle vroegte stond ik al op de uitkijk. De parketman zou komen. Onze bruine houten vloer werd met de dag donkerder, op het depressieve af. Sombermans kon er blij van worden, zo donker glommen de planken je tegemoet. Elke zonnestraal die de kamer binnendrong, werd opgezogen in de bitterzure chocoladepuur-kleurige hout. Een nieuwe vloer is natuurlijk niet duurzaam, al die bomen die voor niets gesneuveld zijn, dat is jammer. Ook kost het veel te veel, hout is duur. Dus niets nieuws op de vloer, maar upgraden die hap.

Met een paar muisklikjes haalden we een fijne parketeur in huis. Voor de vakantie kwam hij langs met zijn schuurmachine, zijn borsteltjes en zijn flesjes verf. Hij maakte wat proefstrookjes in onze woonkamer. Met een BIC-pen markeerde hij de strookjes: één tot drie. We kozen voor drie, een lichte kleur.

En daar stond ik om acht uur te wachten. De kamer was vanochtend leeg. Totaal leeg. Alle meubels eruit. Het klonk heerlijk kaal, elke stap galmde na. Het rook er naar verf; de muren kregen een fris kleurtje. Het laatste uur van de donker vloer was geslagen.

Anderhalf uur later denderde de schuurmachine van onze parketspecialist door de kamer. Met een fluwelen touch, schaafde hij een piepklein laagje van onze planken af. Geweldig hoe licht het werd. Ik kwam het werk even checken en een koffie brengen, met een blik op de planken verloor ik spontaan mijn depressie. Bovendien geurde het afgeschuurde hout heerlijk.

Morgen komt hij weer terug, onze plankenman. Dan gaat hij coaten en plintjes maken. De galm is ondertussen nog steeds prima. Vlak na zijn vertrek, ben ik gaan gitaar spelen in de kamer. De woonkamer vormde een grote klankkast. Voor neerslachtigheid is geen plaats meer in ons huis. De geïmproviseerde 12-jar-blues, die ik tokkelde kon daar niets aan veranderen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat hier je reactie op het bericht achter.