Groene camping, geen netwerk

Effe mail checken is op het platteland een heel gedoe. Op onze camping is het zo groen dat er niets van een netwerk in de lucht hangt. Onze mobieltjes hebben alleen bereik boven op de heuvel. Telkens als ze we boven komen piept er een sms-signaal. Om mijn blog-berichten te kunnen posten moet ik het kampeerterrein verlaten.

Zo belandde ik bij een hypermarch√©. Daar kun je alles krijgen, van babyvoeding tot damesslips en moet er toch ook wifi zijn. Naast de kassa’s opende ik de laptop. Een beetje gespannen tikte ik de wachtwoorden in. En ja hoor, er waren netwerken beschikbaar. Helaas afgeschermd door wachtwoorden. Stukje lopen, richting het dorp dan maar. Bij de eerste huisjes klapte ik het scherm weer open. Opnieuw geen vrije netwerken. Teleurgesteld zocht ik in de supermarkt Mijn Lief op. Samen haasten we ons door de paden om de zondagse boodschappen te scoren, voordat de winkel om twaalf uur ging sluiten. Op weg naar de kassa klonk een boodschap door de intercom en werden de lichten op halve kracht gedraaid.

Met de voorraad in de kofferbak, reden we het dorp in. Bij de kerk, centrum van het dorpse leven moest toch iets van bereik zijn. In het portaal van de romaanse kerk zocht ik contact. Tien netwerken boden zich aan, waaronder twee onbeschermde. Het leek te lukken. Misschien dat aan de achterkant van de kerk het signaal beter doorkwam. Met de geopende computer in de hand, liep ik een rondje. Op de stoep voor de bakker probeerde ik het nog twee keer. Zonder resultaat.

Ik heb moeite met stoppen, dus ik bleef het proberen. Mijn Lief wees op de koelbox, de ijsjes moesten nodig in het vriesvak gestopt worden. Ik knikte, stapte in en borg de laptop in de tas op. We kauwden onze dropjes op en doorkruisten het groene Franse platteland op weg naar de camping, in the middle of nowhere.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat hier je reactie op het bericht achter.