Het leven is een marshmallow 10-08-2011.

Het leven is een marshmallow. De hele avond zaten mij lief en ik aan het kampvuur. Gisteren haalde ik zoveel hout dat we vandaag genoeg hadden voor een bbq en voor een liefdesvuur. De kids gingen hun eigen weg en hun eigen wereld. Op deze camping hebben ze genoeg contacten opgedaan om de dag door te komen. Ze hangen in de hangar, waar de bar ’s avonds geopend is en een groot vuur brandt tenmidden van een mamamini emmbeubalge van bankjes en fauteuils. Wat zich daar afspeelt houden ze voor zich en dat hoort ook zo. Wij kunnen wel bedenken wat er bekletst en verouwehoerd wordt.

Dus onze avonden zijn kinderloos. We drinken koffie, lezen wat, beschouwen het leven en openen nog een koele fles rosé. Aan het eind van de avond is die leeg, niet in de laatste plaats door de ongelijke, scheefstaande picknicktafel. Mijn Lief vertelt over haar niet-vakantie-liefdes. Ik blijf stil. Zij pookt in het vuur, het oranje gloedsel laait af en toe op. Net het leven of een goede relatie. Het kost tijd om het aan te krijgen, het heeft ruimte en lucht nodig om op te vlammen. Als het een maal aan is, kan een kleine luchtstroom ervoor zorgen dat de liefde weer oplaait.

En toen was er geen brandstof meer. Het hout raakte op en Mijn Lief porde met haar stokje nog wat in het rond. De avond was al lang gevallen, de maan bijna rond en straks komen de sterren. Koud zal het weer worden en ook de koeien en de honden zullen zich vannacht weer roeren. We praten nog even over de kinderen die nog steeds niet terug zijn. Vrijheid, geborgenheid en ruimte dat is wat we ze bieden. Hopelijk gaan ze hun eigen weg studeren, en internationaal erop uit trekken.

Dan komt een geroffel naderbij. Over de heuvel rennen ze met hun vrienden naar hun ouders. Even lijkt het een invasie van pubers te worden. De andere kinderen begrijpen dat ook hun ouders zitten te wachten bij een uitdovend vuur. Met z’n vieren gaan we om het vuur zitten. We sprokkelen nog snel wat hout en blazen de sintels aan. De vlammen likken naar boven. Met de laatste stokken maken we marshmallows warm. Het leven is een marshmallow, zoet en warm, prettig krokant. Als je er te veel van krijgt word je misselijk, en toch smaakt het altijd naar meer. De belofte van de warme zoetigheid is fijner dan het werkelijke genot in je mond. Het leven is een marshmallow. Als je pech hebt valt het van je stokje en verteert het vuur je marshmallow. Maar daar moet je tegen kunnen anders moet je het vuur mijden. De marshmallow zal dan niet smaken zoals het moet. Risicio’s horen bij het leven. Als je geen risico’s neemt, zul je nooit ervaren hoe mooi en rijk je leven kan zijn. Trek erop uit, laaf je aan een frisse bron en warm je aan een vuur. Deel het met je geliefden. Met een marshmallow aan je stok ben je een compleet mens als je vol zorg je marshmallow boven het vuur warmt en hem afstaat aan je zus als die haar marshmallow in het vuur ziet storten.

Het leven is een marshmallow.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat hier je reactie op het bericht achter.