Let it rain

Gisteren mochten we bij een vriendin komen barbecueën. De nieuwe BBQ moest ingewijd worden. De dag verliep broeierig en plakkerig. Het was klef zomerweer. Een dag die wel moest eindigen met onweer en regen. Vlak voor het officiële ontsteken noopten donkere wolken ons tot het raadplegen van de Buienradar. Gelukkig liepen er jonge pubers rond met een tablet. Zij konden ons vertellen dat er van Assen tot Groningen een donkerpaarse, met rode stippen versierde vlek zou komen die voor urenlang wateroverlast zou zorgen.

Snel pleegde een van de andere gasten een telefoontje naar haar man. Trouw volgde de echtgenoot de instructies op en even later zaten wij onder een strakke partytent te luisteren naar de eerste drupjes. Het gekoelde bier smaakte er niet minder om. De hapjes waren heerlijk, en ook goed warm geworden, de verhalen klonken goed. Maar al halverwege was niemand meer te verstaan. Niet dat de alcohol zo rijkelijk had gevloeid, nee dat was het niet. De regen kletterde zo hard op het plastic van de BBQ-tent dat liplezen het enige middel van communicatie werd.

Het werd laat, donker en het bleef nat. Onze fietsterugtocht hadden we nu meerdere malen uitgesteld. Het was nu of een taxi bellen, of een nat pak halen op de fiets. De fiets-optie won. Nat zou je toch worden, ook als je naar een taxi toe moest lopen. In het donker sprongen we op onze fietsen. Kinderen reden voorop, en ik kwam achter mijn Lief aan.

Het was de eerste keer op mijn nieuwe fiets dat ik na zonsondergang op pad ging. Vaag stond mij bij dat het lichtschakelaartje ergens verwerkt was in de kilometerteller. Hoe ik ook drukte, ik kreeg geen licht te zien. Onverlicht en dus onverstandig reed ik de nacht in. Mijn brillenglazen vol met waterdruppels vertroebelden het zicht. Eigenlijk zag ik niets. Toch ging ik niet stapvoets rijden omdat ik niet te lang in de regenbui wilde blijven. Ik schakelde op en voerde mijn tempo op. Ineens zag vlak voor mij twee schimmen opduiken. Een fietsend echtpaar hielp elkaar midden op de rijweg in het regenpak. Met meer geluk dan wijsheid scheerde ik langs het stel. Om niet te veel aan de linkerkant van de weg te komen, stuurde ik meteen richting de rechterberm. Ik zag niets. Te laat merkte ik dat ik in de diepste plas van het hele Stadspark had gemanoeuvreerd. Tot mijn enkels ging ik ter water. Mijn schoenen stonden vol water. In de verte zag ik de rode achterlichtjes van mijn gezin.

Om toch als eenheid thuis te komen, trapte ik na de plas zo hard mogelijk. Onze wijk is via het fietspad bereikbaar. De aansluiting van de rijweg op het fietspad bestaat uit twee haakse bochten. Ik had nog steeds mijn lichtknopje niet gevonden. De eerste bocht miste ik door het gebrek aan verlichting op een haar. Kijkhard kneep ik in mijn remmen. Ik stond stil, een banddikte verwijderd van het hekwerk. Vlak voor huis haalde ik mijn gezinsleden in. Kletsnat, maar vrolijk door het ongemak, sloten we de zomerse dag af.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat hier je reactie op het bericht achter.