Slapen in een stacaravan

Nooit had ik gedacht dat ik zou slapen in een stacaravan. Ik ben net wakker en moet bekennen dat er niks mee is. Sinds we niet meer keer kamperen, misschien wel de meest ingrijpende verandering op het stoppen van werk na, huren we in de vakantie accommodatie op campings. Vorig jaar deden we dat in een stenen huisje. Nu kozen we voor een stacaravan. Mijn associaties met een mobile home waren niet positief voor de mensheid. Ik dacht aan dikke buiken van vele blikjes bier, die na lediging onachtzaam in de hoek geworpen werden waar de vuilniszakken driehoog opgestuwd lagen en de eerste maden al naar buiten kronkelden. Tatoeages op vette armen, geen trendy hippe huidsversiering zoals in het heden, maar van die verlopen, slecht gezette inktprints die slechte smaak verraden, of misschien wel propageren dat het leven net zo verrot is als de mislukte huidtekening van een cliché voorstelling van een dreigend dier, zeg maar een slang of een adelaar. Terwijl ik ook weet dat de tattoo tegenwoordig een upgrade heeft doorgemaakt. Nee, mijn voorstelling van een stacaravan moet ik na deze nacht toch bijstellen.

Want het is een hele leuke. Of eigenlijk is het meer de aankleding van de grote caravan. Over de hele breedte van een meter of acht is een houten veranda van vier meter diep. Deze loopt over de hele caravan heen. Eigenlijk staat de stacaravan onder een soort carport. Op de porch staan een lekker hangbank (ingenomen door hond P.), een eettafel en een buitenkeuken. Er hangen kleine bistrolampjes en met brandende kaarsjes leek het gisterenavond zelfs romantisch. In de caravan, die merkwaardig genoeg ‘De André’ is gedoopt, toen ik de plastic Hartmann-stoeltjes zag die André Hazes in zijn Vinkeveense villa had en waarop hij zijn teksten bijelkaardichtte met rijmwoordenboek en sixpack, kreeg ik een idee voor de naamgeving, is de indeling overzichtelijk. Drie kleine slaapkamertjes en een woonkamertje met een hoekbank. Onze slaapcabine is net groot genoeg voor een bed. Met het raam open en je ogen dicht is het ruim genoeg. Onze nachtrust was prima, tot hond P. zich meldde aan de deur. Met zijn nageltjes op het zeil maakte hij nerveuze dribbelgeluidjes. Zijn snuit klopte op de deur.

Zo kwam het dat we om acht uur al uit de slaaphut kwamen en we konden genieten van een blije hond en een fijn ochtendzonnetje. Ik had de eer om als eerste het baquette en de pain op te halen in de kampwinkel. Het rondje over de camping zorgde voor een totale ontspanning. Gezinnen met jonge kinderen leken al heel lang op te zijn, aan de geïrriteerde toon van de ouders te horen. Tenten bogen door onder het gewicht van de vannacht gevallen regen. Plassen stonden voor de toiletgebouwen. Kortom, in onze stacaravan is het goed toeven, vooral nu het ontbijt is klaargezet en iedereen klaar zit voor het zondagse ochtendmaal.

En natuurlijk straks naar de brocante en de hypermarché.

Het Franse leven kan beginnen, ook in een stacaravan.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Laat hier je reactie op het bericht achter.