Veranda: just waisting time

Op de weg door België zongen we mee met Otis Redding. Zijn Sitting on the dock, is een favoriet van mij. Het beschrijft het ultieme laat maar waaien gevoel. Gewoon op een mooi plekje zitten en de wereld aan je voorbij laten gaan. ‘Watching the ships go by’, zingt Otis. Momenteel is het sitting on the dock-idee vervangen voor sitting on the porch. Amerikaanse landhuizen hebben er vaak zo een, voorzien van een schommelstoel en een hangende lantaarn. Vanaf de veranda heb je uitzicht op wat komen gaat. Het beeld komt veel voor in films, boeken en liedjes. Even een wilde associatie-vlucht met het begrip ‘porch’.

The Color Purple heeft scènes met een witte porch. Vaag herinner ik mij een oude zwarte dame die op haar schommelstoel mijmert over vroeger. Pippi Langkous had er ook eentje met een wit paard erop. Had Garp er ook niet een? Nee, het was zijn moeder die een groot huis aan de zee had gekocht met een veranda vol zeezicht. Roberta James wordt er uiteindelijk vermoord door een mannenhaatster. (Roberta was een voormalig American Football speler van bijna twee meter, die bij nader inzien toch liever een vrouw wilde zijn, zijn schoudervulling werd getransformeerd tot borsten, maar dat terzijde). Vanaf de veranda keek het gezelschap rondom Garp graag terug op wat geweest was, en konden zij letterlijk zien wie er aan komt. Trouwens, over Garp gesproken, hiernaast onze stacaravan staat een oranje Volvo, een kofferbakmodel 240. In Garps leven speelt die auto een gruwelijke rol. Garp komt met zijn zoontjes Wolf en Duncan aan bij zijn huis en rijdt de wagen naar de garage, die onder het huis is. De helling die hij moet nemen zorgt voor veel vaart, maar hij weet uit ervaring hoe hij moet remmen. Helaas gaat het mis. Hij botst op de daar geparkeerde auto van zijn vrouw, die door de knal haar minnaar op pijnlijke manier met haar tanden ontmand. Dat op hetzelfde moment een van de zoontjes op de versnellingspook, waar de knop van afgeraakt is, zijn oog verliest lees je pas tien pagina’s verder. Maar dat heeft niets met een veranda te maken. Al is het wel een associatie.

Er is een liedje van Robert Cray over de lantaarn op de veranda: ‘Porch Light’. Als ’s avonds het licht op de veranda brandt, weet hij dat hij welkom is. Hij, de strong persuader, sluipt dan nabij om zijn minnelijke streken uit te halen. Om dan vrolijk te vertrekken, ‘she was just another ax (?) on my guitar’. Nee, laat die Cray maar schuiven, ‘I was right next door,’ zingt hij ontdaan van elk schuldbesef. Maar gelukkig wordt hij ook wel eens vergeten zoals hij ooit bezong: ‘I lit two new candles, set two glasses out for wine,’ hij beschrijft zijn verwachting voor zijn date, maar twee uur later moet hij constateren dat ‘both candles just burned down, I’ve sipped the wine, till it’s all gone’, en dat ‘I’ve slipped her mind’. En zijn porch light ging uit.

Maar goed, ik zit dus op de veranda, naast hond P. We hebben net gestruind door de bossen, een beekje overgestoken, bramenstruiken overleefd en brandnetels gevoeld. Nu is hij totaal ontspannen en zit ik er naast zoals ik in het verleden vaak naast een van de kinderen zat als die in de tent wakker geworden waren en een papje moest hebben. In de krappe ruimte verschoonde ik dan een luier, altijd lekker op je nuchtere maag. Buiten klapte ik dan de buggy uit en zette het kleintje erin. Zo had ik mijn handen vrij voor het opwarmen van de melk. Heel vroeg was het zelden, maar half acht op een regenachtige camping voelde wel zo. Overal gesloten tenten en caravans. Rust heerste. Omdat kamperen primitief moest, dat was namelijk leuk, hadden wij geen uitgebreide kampkeuken. Op mijn knieën bereidde ik op een klein campinggasje het maaltje voor de kleine. Met kalmte, geluk en een slabbetje lukte het me zonder knoeien het ontbijt binnen te lepelen. Immers, wassen is een crime als je primitief kampeert. Met mooi weer was het geen enkel probleem om dit voor de tent te doen. Als het regende was het behelpen geblazen. Maar goed, kinderen zijn er mede groot door geworden. Zo groot dat ze tegenwoordig een gat in de dag slapen en net zo laat naar bed gaan als wij.

En zo zit ik hier op de veranda, waisting time. Een hond behoeft geen pap, laat staan een slabbetje. Die slaapt gewoon weer verder. Het regent, maar wij zitten droog. Iemand moet brood halen, is dat gek om met de auto naar het begin van de camping te rijden?

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Laat hier je reactie op het bericht achter.