Zwarte Zaterdag in de Franse Regen

De Franse snelwegen op Zwarte Zaterdag bezoeken is vragen om moeilijkheden. Gisteren waren we tot vlak onder Parijs gekomen. Vandaag moesten we nog een paar honderd kilometer zuidwaarts rijden. Het eerste stuk ging voorspoedig. Lekker tempootje, niet al te druk en de sfeer aan boord was goed. Ik las mijn e-book, zoon zat ondergedompeld in zijn i-pod muziek en dochterlief knorde mee met haar nintendo. Mijn Lief deed wat ze het liefste doet in de auto: doorrijden.

Ondertussen speelde de auto-cd-speler onze reis-cd’s. Van Anouk ging het naar Moke en tenslotte door naar Acda en Munnik. ‘Naar Huis’, is onze oudste on the road muziek. Het Vondelpark wordt bezongen en Herman die er de brui aangeeft, zijn tas de vijver in mikt komt steeds langs. Ook komen de Wolven als het vuur gedoofd is. Mijn Lief geniet als ze de vaart erin kan houden, net een fractie boven de maximale 130 en mag meegalmen met de muziek. ‘Ga niet weg voor een ander. Omdat ik zo verdomd veel van je hou’, klonk het boven de motorgeluiden heen. Ineens bedacht ik dat de cd vol negatieve thema’s zit, nl. mannen met oerdriften. Te veel zuipen, zielig doen, te veel roken, vreemdgaan en het burgerlijke bestaan ontkennen, dat soort onderwerpen. ‘Van al mijn jongensdromen is alleen het ouder worden gehaald.’ Die teksten brullen we mee, in onze modale gezinsauto, op weg naar het ultieme familiemoment van het jaar.

En toen wist ik even niet de juiste gegevens van de Michelinkaart af te lezen. En kwamen we ook nog eens in de file te staan. Langzaam rijdend en stilstaand verkeer, dat soort werk. We kropen Frankrijk door. Wel lekker de tijd om aan je relatie te werken. Helaas viel ik in slaap. Net op tijd wakker om mee te maken waarom we in de file stonden: de snelweg van Tours voegde op een bepaald moment in. Die extra toestroom vertraagde het verkeer. Fijn om te weten.

De cd-speler was uitgezet. In de regen draaiden we een parkeerterrein op. Er werd getankt en ik liet hond P. uit tussen de vrachtwagens. Zoon en dochter gingen ook plassen. Althans hij kon zo door lopen, zij moest in een enorme feminiene wachtrij. De plassnelheid van mannen is beduidend hoger, door de uitvinding van de urinoir. Snelle plas en je weer een weg door de wachtende dames heen knokken. Geen koffie, want het was te druk. En weer en route.

Hoe dichter we bij de camping kwamen hoe minder het regende. Er prikte zelfs een zonnestraaltje door het wolkendek. Zonder moeite reden we rechtstreeks de camping op. Het ging pas regenen toen we onze spullen hadden uitgepakt en een kopje koffie namen op onze tijdelijke veranda. Het Franse leven kan beginnen. Na de Zwarte Zaterdag, komt de Zonnige Zondag, toch? De avondlucht kleurt in ieder geval een beetje rose.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Laat hier je reactie op het bericht achter.