Vier Mijl hard en heuvelopwaarts getraind

I-pod niet opgeladen. Zonder muziek het park in. Lopen, trainen voor de Vier Mijl. Lange tijd gedacht dat mijn ziekte mij zo had beperkt dat hardlopen er niet meer in zou zitten. Het blijkt nog altijd te kunnen. Een paar keer per week loop ik dus weer. Op de weg gaat het goed, alleen heuvelopwaarts vrees ik voor moeilijkheden. Ik ga uitzoeken of ik het nog kan: heuveltjes lopen

Ik ken de route van de Vier Mijl. Dus ik weet dat op het eind twee hellingen verscholen zitten. Het spoorwegviaduct en het begin van de Herestraat. Die ga ik verkennen. Voor mij loopt een renner in een rood shirt, de afstand bleef tot de Parkweg gelijk. Zijn tempo ligt aardig hoog, ik voel mijn ademhaling oplopen. Tevreden met de snelheid en de soepelheid volg ik hem.

Voor het station langs naar het Hereplein. Om me heen lopen vroege zondagse reizigers, taxichauffeurs hangen rond hun wagens, twee mannen maken foto’s van elkaar. Ik draaf door. Op het plein rijden twee cabrio’s met opgewekte vijftigers over de busbaan. De heren sturen, de dames gebaren naar elkaar. Het belooft een fijn ritje te worden, de warmte neemt toe. Zuiderdiep oversteken, de lege winkelstraat voor me. Zonder winkelend publiek is pas duidelijk hoe het hoogteverschil is. Er moet een heuse bult worden opgerend. Tot aan de MacDonald’s is het omhoog. Rustig dribbelend ga ik voort. Het gaat makkelijk. Geen probleem. Ik heb me weer eens sappel gemaakt om niets. Natuurlijk kan ik dat. Parkinson heeft nog niet alles omgezet in beperkingen. Ik loop, ik loop hard genoeg, ik loop soepel en ik blijf lopen.

1 opmerking:

  1. Ik herken het hele traject wat je aangeeft, heb het nooit op die manier gelopen of gefietst.
    Ik bewonder je wel en wens je alle succes!!!!!

    BeantwoordenVerwijderen

Laat hier je reactie op het bericht achter.