Papa gaat op kamers 5

Tja, Aargh stelde de vraag en ik pieker me suf. Aargh is weblogster en schrijft over de natuur. Ik lees haar graag en leer altijd wat over planten en dieren. In mijn vorige bericht schreef ik over mijn nieuwe werkplek. Mijn schrijfkantoor, letterenbureau, verhalenkamer of wat voor naam je ook kunt bedenken voor een schrijvershok. Aargh vraagt zich af wat de werkplek voor effect op het schrijven heeft.

Het schrijfkantoor zal nooit de status krijgen van de schrijfhut van Roald Dahl. In een oude oorfauteuil met zijn voeten op een houten kist, op afstand gehouden door een kabel die aan de stoelpoten gebonden was, schreef hij zijn verhalen. Het papier lag op een houten paneel op zijn schoot. Omdat hij in de stoel last had van zijn rug had hij uit de leuning een stuk gesneden om comfortabel te zitten. Dahl is dood, zijn huisje staat op instorten. Kost half miljoen pond om op te knappen. Kleindochter houdt een inzameling en krijgt kritiek. Elke vijf seconde gaat er een boek van Dahl over de toonbank. Dus kassa. Geld zat om het huisje van opa op te knappen. Overigens is kleindochter een miljoenen verdienend model geweest. Geschat vermogen: 4.5 miljoen pond. Niemand wil meedoen met de inzameling. Hoe dan ook, Dahls plek inspireerde hem en hij kon zich afsluiten van de wereld. Twee belangrijke factoren in het schrijfproces.

Mijn gedroomde effect is dat het schrijven geconcentreerder gaat verlopen. Ik dwarrel nu door het huis, lanterfanter, doe even iets in het huishouden (heel soms) of maak lawaai op mijn gitaar (heel luid). En ik moet dan later met moeite de draad weer zien op te pikken. In mijn schrijfkamer zal ik minder afgeleid worden. Het schrijven zal sneller gaan. Of maak ik een denkfout? In het pand wonen en werken vele mensen met allerlei achtergronden. Die wil ik natuurlijk leren kennen. Gevolg van een nieuwsgierige aard. Daar ga je al. Ook kan ik uren naar buiten kijken, naar het park, het water en de weg. Ik kan besluiten om eventjes de stad in te wandelen, immers het is zo dichtbij. Kortom de verleidingen zijn enorm. Dus dat concentratieverhaal is onzinnig. Rest de factor inspiratie. Die zal er voldoende zijn. Laten we het daar maar op houden dat er een inhoudelijk effect is op het schrijven. Zie het als een vlucht uit de buitenwijk, terug naar het leven. Van stilte naar lawaai, vanuit de rand naar het midden.

Misschien zal ik over een jaar toch moeten erkennen dat het hebben van een schrijfbureel niet goed werkt. En zal ik dan kiezen voor een rustig plekje. Een tuinhuisje à la Roald Dahl. Of een klein woninkje op een volkstuin. Lekker in het groen. Maar daarover kan ik niet schrijven, dat doet Aargh al en goed ook. En ze gaat gelukkig gewoon door, ook als haar weblog door cyberterroristen vernietigd wordt. It’s a shame!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Laat hier je reactie op het bericht achter.