Papa gaat op kamers 6

image201109170001Ik heb een tafel, beter gezegd: ik heb een oude tafel. In de studeerkamer thuis stond deze tafel. Eigenlijk te klein om voor studeertafel door te gaan. Maar zo gaat, als eenmaal iets staat moet je van goeden huize komen om het te verplaatsen. Zo ook de tafel in de studeerkamer. Er zaten vier poten onder, handig voor een tafel. Toch waren het geen goede poten, want te klein. Met klosje verlengde ik de korte pootjes tot lange poten. Zo voldeed de tafel lange tijd.

Tot ik zo nodig een schrijfkantoor wilde hebben en kreeg. De inrichting is eenvoudig, met een kast en wat stoelen en lampen, een Issing aan de muur en een kapstokje, is het goed. En dus met een tafel. Om een nieuwe te kopen was wat veel van het goede. Maar een nieuw bureau voor de studeerkamer kon natuurlijk wel. Ik bezocht vanochtend de IKEA, laadde mijn auto vol met bureau en accessoires en reed met mijn dochter en een appelflapje naar huis. Snel de nieuwe, in hoogte verstelbare bureautafel in elkaar gezet. Tevreden over het vlekkeloze witte tafelblad en de glimmende pootjes, begon ik aan de demontage van de kantoortafel. Pootjes eraf, in de auto, andere spullen meenemen en naar het VBK(voormalig belastingkantoor).

Ter plekke had ik de tafel snel op zijn pootjes terecht laten komen. Op mijn directiestoel zit ik nu dit stukje te tikken. Het schrijft lekker. Ik wieg wat heen en weer op de enorme bureaustoel. De tafel heb ik zo geplaatst dat ik door het linkerraam kan kijken. Ik kijk uit op de bomen, die nog zomers groen zijn, van het Noorderplantsoen. Voor de bomenrij ligt een schip, zo’n oude binnenwater schip, waar mensen op wonen. Een gele mast en een lila kleurig geverfde roef en buitenkant. Op het schip geen zeilen, maar wel een tv-schotel. Achter het schip zie ik door het groen, de auto’s rijden richting Wilhelminakade. Aan deze kant van het Reitdiep zie ik mijn auto, volgende keer elders parkeren. Tussen auto en mijn raam loopt het trottoir. Regelmatig gaan er mensen voorbij. Door het open raam hoor ik ze praten of bellen (dat is ook praten, maar irritanter omdat je niet kunt horen wat de ander zegt). Ik kan dus heerlijk afgeleid worden.

In het pand is wel leven. Er lopen af en toe mensen over de gang. Ik ken er een paar, uit andere CareX-panden. Ben wel nieuwsgierig, naar mijn buren. Maar dat komt wel. Op zich is het rustig, en kan ik dit stukje in een lekkere flow schrijven. Het gaat wel goed komen in dit schrijfhok.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Laat hier je reactie op het bericht achter.