Papa gaat op kamers 6

Sinds enkele weken heb ik de beschikking over een schrijfkantoor. In het voormalige belastingkantoor in de binnenstad maak ik gebruik van een kamer. Ondertussen heb ik al heel wat knusse uurtjes daar door gebracht en ik moet zeggen dat het bevalt. In de eerste plaats is er het uitzicht. Ik kijk uit op het Noorderplantsoen. De bomen zijn nu nog groen, vandaag tegen een schitterende blauwe achtergrond en zonovergoten. Binnenkort zal ik de val van de bladeren kunnen observeren en de herfststormen hun krachten zien verspillen. Dat uitzicht is heerlijk. Tussen twee regels door even kijken of alles er nog is.

Het is er stil. Althans bijna altijd. Af en toe loopt er iemand door de gang, hakken tikken hun weg door de ruimte. Soms klinken er ver weg stemmen die dan plots heel luid worden als de pratende voetgangers langs mijn raam komen. En heel soms is er een pandgenoot die Led Zeppelin op de platenspeler gooit en elke noot duidelijk hoorbaar uit zijn boxen laat schallen. Ach, het is een klassieker dus ok. Maar de stilte overheerst.

Dan is er de afstand. Ik moet een stukje fietsen om er te komen. Ik ga echt naar mijn werk, dat idee. Nog leuker is dat ik in de stad zit. Die ervaring heb ik eigenlijk nooit gehad. De deur achter je dicht trekken en binnen vijf minuten lopend op de Grote Markt zijn. Tussen twee stukjes is dat heel aanlokkelijke en motiverend.

Kortom ik zit er wel lekker. Maar of de stukjes er nou beter van worden? Dat is nog maar de vraag. De totstandkoming is wel anders en op een bepaalde manier ook beter.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Laat hier je reactie op het bericht achter.