Skippy en het nut van een kerstpakket

Murray-Skippy-tussen-de-sterren

‘Word geen leraar, jongen. Je leven wordt een sleur. Je wordt saai tot op het bot,’ ik hoor het collega’s tegen hun kinderen zeggen. En het is echt zo. De gesprekken aan de koffietafel: slapper dan de automatenkoffie. De grappen: zo versleten als de gordijnen in de klaslokalen. De beloning is niet oppeppend. De jaarlijkse bonus is een Pluim, van de onderste prijsklasse.

Daarover gesproken, voor die Kerst-Veer, die opgeklopte kerstattentie, zo’n Iris-cheque met een glamoursausje, koop je dit jaar het boek ‘Skippy tussen de Sterren’, van Paul Murray. Het gaat over een jongen van veertien. Hij is een interne leerling van het katholieke Seabrookscollege in Dublin. In hoofdstuk één overlijdt hij. Hij sterft tijdens een wedstrijdje wie-eet-de-meeste-donuts. In de daaropvolgende 600 pagina’s leren we Skippy, zijn medeleerlingen en docenten kennen. De jongens denken maar aan een ding: meisjes. De docenten denken aan vele dingen: alles behalve hun eigen vrouw. Kortom, er kan ruim gefilosofeerd worden over het leven. Van oerknal tot idols, Murray beschrijft het allemaal.

Ik heb het vrijdag j.l. gekocht (weliswaar zonder Kerst-Pluim). Een weekend lang heb ik gelachen, traantjes weggepinkt en vooral ingezien hoe bijzonder een schoolgemeenschap eigenlijk is. Murray beschrijft ze allemaal: de toegewijde docent, de chaoot, de vastgeroeste leraar, de plaatsvervangende directeur die alleen aan de eindexamenresultaten denkt (hij weigert een educatief uitje immers in het eindexamen worden er geen vragen over gesteld, dus is het zonde van de tijd), de flirtende jonge docente en de leraar die toevallig in het onderwijs verzeild is geraakt en na drie schooljaren beseft dat hij in een fuik gezwommen is. De docenten krijgen allemaal te maken met apathie, pesterijen en onbegrip in de klas. Maar de leerkrachten ontdekken ook hoe het is dat de bel zo maar gaat terwijl het verhaal dat ze aan het vertellen zijn nog niet is afgerond en dat de klas blijft zitten om het einde te kunnen horen. Murray presenteert zijn portret van de middelbare school perfect. Hij heeft zich uitstekend verplaatst in de afzeikende communicatiestijl van de jongens. Sneren wisselen beledigingen af. En ondertussen weet je dat Skippy zal sterven, maar waaraan? Die vraag is de drijvende kracht achter het boek.

Mijn advies: Skippy kopen, voor 25 piek bij de betere boekhandel, pik een goede fles wijn uit het kerstpakket van je partner, zoek een lekkere stoel en een fijn voetenbankje, zet de Top 2000 uit, en lezen maar. Hou je smartphone in de buurt om af en toe je kinderen te sms’en dat de pizza uit de oven kan, en dat er koffie moet komen, en je kerstvakantie kan niet meer stuk. Of je na lezing van het boek nog in het onderwijs wilt werken is de vraag, maar je hebt dan wel een heerlijke leeservaring erbij. In mijn Top 2000, staat Skippy als hoogste nieuwe binnenkomer, vlak achter John Irvings Garp, de Bohemian Rhapsody van de internationale literatuur en boven De schaduw van de wind, van Zafon, toch een beetje de literaire Hotel California, wel lekker, maar een beetje eentonig.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat hier je reactie op het bericht achter.