Wat doen we met kerst: eten

Het is kerst en het wil maar niet sneeuwen. Niet dat dat erg is, maar het cliché wil dat dit zo is. Gelukkig komen weinig clichés uit. Stel je toch eens voor dat je de hele dag christmas carols moet aanhoren. Of instant X-mass-pophits. Ik heb dat laatst meegemaakt. Met Mijn Lief belandde ik in een sauna. Niet onze vaste wellnessspot, maar eentje in Friesland, met zo’n onuitspreekbare naam vol bijzondere klinkercombinaties. Het was er goed toeven. Fijne Finse sauna, prima relax-ruimte met waterbedden (heerlijk in slaap gevallen) en lekkere lunchgerechten. Om de saunagast te vermaken klonk in de kleedkamer, het toilet, het restaurant en in de douches muziek. Kerstmuziek, met een pop-dreuntje eronder, en koortjes, en zoet-zappige uithalen, en truttige trompetjes. Het kabbelde maar door. Elke noot bracht mij verder van het über-relax-gevoel af. Na zeventien nummers had ik een staat van kerst-haat ontwikkeld die ik moeilijk kon onderdrukken. Ineens begreep ik waarom in Engeland de wens tot dronkenschap tijdens de kerstdagen enorm is, even een slokje. Die Engelsen worden helemaal gek gemaakt met kerstmuzak, kerstbomen, kerstcadeautjes, kerstetalages, Kerstmannen, kerstpuddings, kerstinkopen en kerstklokken. Hebben wij nog Sint Maarten en Sinterklaas om het kerstgeweld wat af te stoppen, bij onze eilandburen gaat het na de zomervakantie meteen van start. Maandenlang. Nee, ik ben blij dat ik niet in Engeland hoef te zijn.

Het is kerst en het wil maar niet sneeuwen. We eten zo dadelijk lekkere hapjes, Mijn Lief is die aan het voorbereiden in de keuken. Geen ingewikkelde gerechten, geen wild of luxe gevogelte, geen fois gras of truffels, maar fijne van alles wat lekker is eten. Lekker wijntje erbij en een kaarsje aan. Geen uitgebreide tafelschikking, wel servetjes en de mooie borden uit de kast. Er komt niemand aan tafel te gast. Niet dat we niet gastvrij zijn, maar het is ook mooi om in gezinnelijke kring een fijne maaltijd te genieten.

Het is kerst en het wil maar niet sneeuwen. Over tien jaar is er misschien wel sneeuw. Hoe eten we dan? Komen de kinderen thuis? Nemen ze vrienden mee? Of mogen wij samen aan tafel? En wat doen we met oma en opa? Ik ben benieuwd, valt er dan nog zonder trilling te drinken uit een rank wijnglas? Ach, het komt wel goed, en als het niet goed komt, valt het wel mee.

Het is kerst en het wil maar niet sneeuwen. En dat is goed, want een cliché moet een cliché blijven. Ook dit jaar is de kerstpuzzel van de plaatselijke krant niet al te ingewikkeld, al gaat het niet bij elke opdracht van zelf. De stapel kranten en tijdschriften wacht op lezing. Letters op papier zijn geduldig. Zacht klinkt de muziek. De geluiden uit de keuken overstemmen het kerstconcert op de radio. In een andere kamer kijken kinderen naar een kerstfilm. De hond scharrelt rond, hoopt op een bot uit de kerstkalkoen of een kluif van het konijn. Helaas voor hem wordt het vis. Nou ja, een stukje stokbrood maakt hem ook gelukkig.

Het is kerst en het wil maar niet sneeuwen. Waarschijnlijk is de essentie van kerst geworden dat je samen bent. Vandaar die nadruk op gezellig samen eten en drinken, gesublimeerd in het gourmetten. Samen een stukje vlees bakken in een klein pannetje, aan tafel. Met muizenhapjes eten, langzaam, gerekt dineren. Het is natuurlijk ook een cliché, wie wil er nou als Scrooge te boek staan? En wilde ook Scrooge, aangezet door zijn schrijver, uiteindelijk ook niet gezellig aan tafel met anderen? Al is het een cliché, samen de avond doorbrengen, met een fijn maal, een goed glas, boeiend tafelgesprek, en vooral natafelen, zonder sigaar, maar met een drankje en een koffie. Confidenties en hartenkreten. En dat kan ook zonder sneeuw, misschien wel beter.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat hier je reactie op het bericht achter.