Wat doen we met kerst dit jaar? Episode 4

 

Het diner met de collega’s van mijn vrouw was geen succes. Ik werd genegeerd door de twee dames waartussen ik in geplaatst was. Ik begon met een gewone vraag:

‘Wat is jou taak binnen het bedrijf?’

‘Eh, wat zeg je? Wacht even hij vraagt wat, momentje.’

‘Ik ben benieuwd wat je doet op kantoor?’

‘Nou, ja, ik doe de post. En wat zei hij toen?’ Haar blik had ze heel kort op mij gericht gehouden, maar ging al snel weer naar de dame achter mij.

‘Doe je inkomende post of de uitgaande?’ Op zich een leuke vraag. En ik had een mooi bruggetje bedacht.

‘Inkomende en uitgaande, nee niks, ik moest hem even wat zeggen, is al klaar.’

‘O, ja, maar wat heb je nou tegen hem gezegd?’

‘Wie? Die leuke jongen in het café, ja, nee ik wilde wat zeggen, maar…’

‘En werk je hier al lang?’ Ik vond dat geen rare vraag.

‘Jo, kun je niet zien dat ik in gesprek ben, met haar. Als je nu even wacht kom ik straks naar jou luisteren. Is dat goed?’ Ze lachte er in ieder geval wel lief bij.

‘Nou nee, ik vind het niet goed om genegeerd te worden.’ Mijn stem klonk te luid voor aan tafel, ik had het zelf door. ‘Ik vind jullie voorbeelden van onopgevoede egocentrische flutwijven.’ Van alle kanten werd naar mijn tafel gekeken. ‘Ah, ik heb uw aandacht, nou kijk maar eens goed naar mijn twee tafelgenoten, u zult ze wel herkennen, twee collegaatjes die alleen oog voor zich zelf hebben.’ Ik duwde mijn stoel achteruit, die op de grond viel, liet mijn glas halfvol gevuld met wijn vallen, de rode vlek liep in de plooien van het tafellaken uit. ‘Ik hou het niet langer vol, ik vertrek.’ Met grote passen liep ik naar de deur. Met de klink in mijn hand stond ik stik, draaide ik me om en zag tot mijn opluchting mijn vrouw in mijn richting komen, met de jassen. Gelukkig.

In de auto kreeg ik de wind van voren, ik had me ten overstaande van haar collega’s belachelijk aangesteld. Ik had overdreven in mijn reactie. Ik had mijn kerstgedachte wel eens beter in de praktijk kunnen brengen. ‘Maar ik dacht dat ik mijn gelijk had gehaald, ben je het dan niet met me eens?’

‘Nou eerlijk gezegd niet op deze manier. Ik denk dat je het anders moet aanpakken. Je moet mensen bewust maken van hun conversatieplicht. Geen prietpraat maar oprechte interesse. Als je in de tafelschikking nu eens iets zou inbouwen. Gewoon als idee.’ Ze stelde voor om elke gast een rijtje van interesses te laten noteren. Sport, leukste film, favoriete boek, lekkerste eten, mooiste vakantieplek. Drie wensen op laten schrijven en meer van dat soort items. Je diner-profiel wordt naast je bord geplaatst en de je buur kan het even doornemen om in stilte kennis met je te maken.

‘Maar dat kun je toch ook gewoon vragen?’

‘Klopt, maar veel mensen vergeten het, en missen zo de essentiele vragen.’

‘En hoe had je dit willen organiseren?’

‘Ik denk er nog even over na.’

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat hier je reactie op het bericht achter.