Eefje de Visser: Zingen!

Het was mooi. Heel mooi. Ontroerend mooi.

Eefje de Visser trad vorige week donderdag op in de kleine zaal van de Oosterpoort. Ik kende haar van naam, had haar wel eens op tv gezien en op de radio gehoord. Maar om nou te zeggen dat ik goed in haar werk zat, nee. Ik wist geen titel van haar liedjes, kon niet meefluiten of meeneuriƫn. Totaal onvoorbereid begaf ik me naar het theater.

Met moeite kon ik een plekje vinden. Samen met vriendin C. keek ik rond door de zaal. Opgetogen merkte ze op dat er veel jonge toeschouwers waren. Eefje was kennelijk hip. Maar altijd fijn om na je veertigste aansluiting te vinden bij het jonge deel van onze samenleving. Het publiek wachtte op Eefje, terwijl een wauwelende Engelse singer-songwriter in onverstaanbaar Engels zich door het voorprogramma worstelde. Hij kon amper boven het geklets van het publiek heen komen.

Eefje liet op zich wachten. Maar toen kwam ze. Met een elektrische gitaar om de nek, een zwart jurkje met legging en platte puntige lichtkleurige schoenen kwam ze op. Ze zong haar eerste lied alleen. Uit het donker kwamen haar bandleden op en startten hun muzikale omlijsting. Eefjes teksten krulden om de muziek heen. Ze zong ingetogen, bijna vlak. Af en toe deed ze me denken aan Suzanne Vega, Marlene on the Wall, ook een vrouw met een gitaar en eigen liedjes. Ook mooi.

Wat me niet vaak overkomt bij een concert gebeurde nu. Ik bleef geboeid tot het einde. De sfeer voelde heerlijk. Hier bloeide de kunst van het muziek maken. Eefje had er zin in. Ze moest lachen om het dansje dat vier mensen in het publiek voor haar neus uitvoerden bij een nummer. Precies als in de clip, riep Eefje. Vriendin C. had het clipje ook nooit gezien, dus ik voelde me niet heel dom.

Als toegift speelde ze een nummer van Blondie, ook een vrouw, maar zonder gitaar. Eefje deed het akoestisch, maar stond voor ze het nummer ging doen, wat te talmen en te klooien met stekkertjes en gitaarkabels. ‘Zingen’, riep een onverlaat in het publiek. Eefje lachte zenuwachtig en deed wat haar werd toegeschreeuwd. En Eefje speelde mooi. De schreeuw detoneerde totaal.

Na afloop stond ze haar cd’s te verkopen. Ik wilde nog even zeggen dat ik het ook heel onbeleefd vond om door de zaal te roepen dat ze moest gaan spelen. En ik wilde zeggen dat ze heel erg mooi en betoverend had opgetreden. Toen zag ik dat Eefje een heel jong meisje was. Een jonge meid met een muzikaal talent, een artiest met grote potentie. Ik sloeg dicht en verliet het theater. Sorry Eefje, van mijn kreet. Ik bedoelde het goed.

1 opmerking:

Laat hier je reactie op het bericht achter.