Het Van Bemmel College Aflevering 10: Freek wordt bedreigd

Het Van Bemmel College is een feuilleton in vele delen over de belevenissen van de herintredendedocent Freek van het Huys op het Van Bemmel College. Vandaag deel 10: Freek krijgt te maken met bedreigingen maar slaat terug.

Na het debacle van vorige week, waarbij ik de vergadering uitliep, had ik een vijand op school: collega De Wit. Hij werkte langer dan wie ook op het Van Bemmel. Aan deze lange staat van dienst ontleende hij een onaantastbare status. Als een verwende sultan heerste hij in de personeelskamer. Wat anderen niet mochten, deed hij zonder scrupules. Regels golden niet voor hem. Hij had al acht rectoren gehad, of overleefd zoals hij het zelf uitdrukte. Hij kende de mazen van de schoolregels en anders verzon hij zelf wel een voorbeeld uit het verleden om te bewijzen dat hij recht had op die extra verlofdag of die vrijstelling. Sommigen noemden hem onbeschoft, voor anderen was hij een held.

Voor mij was hij nu een vijand. Ik had hem openlijk in zijn hemd gezet. Daags erna kwam hij in de garderobe naar me toen. Hij pakte me bij mijn arm en dirigeerde me naar de hoek naast de kapstokken. Zijn adem stonk naar knoflook of haring. De woorden die hij mij toebeet, onderstreepte hij met een stroom spuugdeeltjes. Zachtjes, maar beslist siste hij: ‘Wat jij gisteren hebt gezegd is walgelijk. We moeten hier niets hebben van mannetje met idealen zoals jij. Als je iets wilt doen voor die kinderen met leerproblemen, doe dat alsjeblieft in je vrije tijd. Maar niet hier. Voor je het weet worden we door de minister beloond met het predicaat ‘Uitmuntende School’. Dan staat er op de vermaledijde website dat het Van Bemmel uitblinkt in zorg voor elke leerlingen. Zit je na een tijdje met allemaal gemankeerde leerlingen in je klas. De een met PDD-NOS, de ander dyslectisch, nog een met een spasme, een clubje allround-autisten en om het feest compleet te maken ook nog hoogbegaafden, van die types die nooit geloven wat er in het boek staat, en al helemaal niet willen aannemen dat jij de kennis in huis hebt. Lekker lesgeven wordt dat. Ik wil gewoon rustig mijn lesjes kunnen afdraaien zoals ik dat al bijna veertig jaar doe en verder geen gezeur.’ De tirade fluister-schreeuwde hij vlak voor mijn oor. Hij hijgde erbij. Ik voelde zijn woede. De hand waarmee hij mij bovenarm vasthield, alsof ik een kwajongen was die betrapt was op spieken, kneep bij elke lettergreep harder.

‘De Wit, wat zijn we daar aan het doen, laat Freek met rust. Ben je weer eens iemand aan het bewerken?’ Sectordirecteur Hartlief stond in de deuropening van de garderobe. ‘Freek kom je mee, we zitten klaar voor je.’ De Wit liet mijn arm los. ‘Je weet het hè, dimmen, anders weet ik je te vinden.’ De Witts vinger zwaaide dreigend voor mijn ogen. Spottend keek ik terug. ‘Jij? Joh, ik word bang.’ Met alle kracht keek ik hem nu minachtend aan. ‘En o ja, ik heb nog een mooi verhaal gehoord over je, van een leerlinge uit havo 4. Is een mooie meid. Ze snapt alleen de ballen van economie en haalt toch hoge cijfers bij je. Bijzonder hè? Ze liet me in vertrouwen een paar foto’s en sms’jes zien op haar mobiel. Daar stond je mooi op, De Wit.’

‘Wat bedoel je,’ stamelde de oude collega. Zijn ogen vernauwde zich. ‘Wat weet je ervan?’

‘Ach, ik weet niet zo veel, maar ik ga het nu even met de directie bespreken, ik moest het melden, niet waar?’ Zo rustig mogelijk liep ik naar de directiekamer. Hartlief stond in de deuropening. Ik gaf hem een hand. Binnen nam ik plaats aan de vergadertafel, waar ook de leden van de vertrouwenscommissie aangeschoven waren. ‘Welkom Freek, je hebt ons iets te vertellen, we zijn benieuwd, steek van wal.’ Hartlief sloot nadrukkelijk de deur.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat hier je reactie op het bericht achter.