Het Van Bemmel College Aflevering 11: Het Van Bemmel financiert uw droom

Het Van Bemmel College is een feuilleton in vele delen over de belevenissen van de herintredende docent Freek van het Huys op het Van Bemmel College. Vandaag deel 11: Freek ontdekt dat zijn collega’s geheime investeringen hebben gedaan

.

Het papier lag op elke tafel in de personeelskamer. Het wekte bij elk personeelslid onrust op. Natuurlijk wist iedereen dat de school in geldproblemen zat. De geruchten gingen alle kanten op. Er zou teveel zijn uitgegeven bij de verbouwing. Docenten gingen wel heel vroeg met een goud omrand pensioen. En hoe dat nou precies zat met die vette ICT-opdracht aan het bureautje van een oud-helpdesk-medewerker van de school, bleef ook altijd vaag. Maar dat de school te weinig geld had, was in de dagelijkse gang van zaken te merken. En dat het nijpend was, bleek wel uit de brief die ik net van het tafeltje gepakt had. ‘Financiële nood Van Bemmel’, zo luidde de kop.

Al sinds de eerste dag van mijn vervanging ,merkte ik dat er beknibbeld werd. Het koekje bij de koffie verdween, het gratis kopiëren stopte en de bedrijfs-laptop liep ik ook al mis. Ik ging met de brief in mijn hand naar de conciërge. Mijn whiteboardmarkers waren op, alweer, ik had ze net. De stiftjes die de conciërge leverde waren van inferieure kwaliteit. Ze droogden uit waar je bij staat. Ik deed mijn beklaag bij hem.

‘Ik weet het jongen, maar ik heb niet meer budget, ik zeur erom maar ik krijg niets,’ bromde John de conciërge. ‘Ze beslissen maar daar op kantoor, maar ze zien niet hoe het er in het echt aan toegaat. De school gaat naar de, nou ja je weet wel. Het verpaupert en verloedert. Moet jij trouwens ook terugbetalen, Freek?’ Ik schudde mijn hoofd. Als invaller viel ik buiten de regeling ‘Lenen van Van Bemmel’, jammer want twee procent rente was een koopje.

‘Jij wel?’ John knikte en keek somber. ‘Ik denk dat ik hem moet verkopen om het te kunnen aflossen.’ Hij pakte uit zijn broekzak zijn portemonnee. ‘Kijk dit is hem, mijn huisje aan de Spaanse Costa. Ik heb hem twaalf jaar geleden gekocht. Lekker dicht bij mijn boot.’ Ik zag John op de foto met ontbloot bovenlijf op de veranda van een wit geschilderd, met sinasappelboompjes omringd huisje staan. John hield een fors glas bier in de hand, hij proostte naar de fotograaf. ‘En dit is mijn bootje.’ Zelfde pose, vers biertje. ‘Die boot moet maar weg. Of dat huisje, maar de markt is zo slecht in Spanje, daar ga ik op verliezen. Heb jij nog interesse in een boot?’ Ik lachte honend en liep naar mijn lokaal.

Onderweg keek in ik nog even in mijn postvak. Een collega verspreide foto’s van een te koop aangeboden Harley. Met de foto liep ik naar mijn lokaal. Op de trage computer in mijn klas, opende ik de mail. Een andere collega liet per mail dat ze haar cabrio van de hand moest doen. Onbetaalbaar geworden door het afschaffen en terugvorderen van haar Van-Bemmel-lening. ‘Goed ingereden wagen, knap onderhouden.’ De vraagprijs van 23.000 euro deed een grote lening vermoeden. Terwijl ik de collega in haar open wagen goed bekeek, en me afvroeg wat het toch is dat vrouwen van middelbare leeftijd zo graag open en bloot rond willen rijden, ging de deur open. Boris, de toa van scheikunde, jonge vent met ambities in de horeca stapte binnen.

‘He Freek, ze willen bijna twee miljoen terugvorderen, ik kom in grote problemen door die onbetrouwbare honden.’ Het huilen stond hem nader dan het lachen. ‘Ik moet plantjes kopen deze week, ik heb een contract, en je weet dat die wietjongens weinig geduld hebben. Hoe kom ik nou toch aan geld? Ik had een doorlopend krediet hierop school, maar dat is bevroren, en ik moet kopen. Anders, nou ja je weet wel.’

‘Hmm, Boris, ik denk dat ik je niet kan helpen,’ begon ik te zeggen. Maar juist op dat moment kwam er een mailtje binnen. De directie meldde trots dat de school uitverkoren was om deel te nemen aan het prestigieuze onderwijsproject ‘Dichter bij de kennis’. Toponderzoekers, uit de academische wereld, starten lesprojecten met middelbare scholen op . Het leverde jaarlijks anderhalf miljoen op. De mededeling van de directie sloot af met het zinnetje: ‘Gezien de nu stevige financiële impuls uit het project, is de financiële crisis in het Van Bemmel ten einde, vandaar dat de eerder aangekondigde afschaffing van de Van-Bemmel-lening komt te vervallen.’ Boris viel mij huilend om de hals en fluisterde: ‘Ik ben gered, ik ben gered.’ Vanaf het plein klonk een juichende Spaanse ‘Olé’, ook John had de mail gelezen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Laat hier je reactie op het bericht achter.