Het Van Bemmel College Aflevering 3: De lekkerste koffie -

Het Van Bemmel College is een feuilleton in vele delen over de belevenissen van de herintredendedocent Freek van het Huys op het Van Bemmel College. Vandaag deel 3: Freek ontdekt dat niet ieder collega een medewerker is

.

Tussen sloom lopende leerlingen slalomde ik naar de koffie. Ik had net havo 2 lesgegeven. Mijn herintreden ging prima. Ik voelde met de leerlingen een klik en had chemie met de meeste klassen. Met de collega’s lag dat wat anders.

‘Zo, Van het Huys, gaat het een beetje, hou je ze in de klas?’ vroeg De Wit, collega Economie, hij tapte zijn automatenkoffie in zijn mok. ‘Het is zo stil in je lokaal, wat spook je uit met de kinderen?’

‘Ik ben lekker bezig met de kids.’

‘Ja, wat een gedoe he? Als ze stil zijn, betekent dat niet dat ze opletten of leren, joh.’ Hij roerde in de koffie. ‘Zullen we hier even zitten?’ Hij wees op een tafeltje waar een droogboeketje probeerde om de boel op te fleuren. Naast het vaasje lagen oproepen om te gaan staken. Het stilleven werd compleet met twee plastic koffiebekertjes. De Wit zuchtte diep en begon een tirade over de lamlendigheid van de pubers, maakte een bruggetje naar de schoolleiding die niet wist waarmee ze bezig was en eindige met een verzuchting dat de minister er alleen op uit was om het vak kapot te maken. ‘Kom je aan een leraars vakantie, dan trap je hem omver. Het enige leuke aan het onderwijs zijn de vrije dagen. En ik voorspel je dat het afgelopen is met die vakantiedagen. Alles wordt uitgehold.’ Zijn klaagzang eindigde hij door zijn kopje met een ferm gebaar op tafel te plaatsen.

‘Toch vind ik het werk an sich leuk, kennisoverdragen en die kinderen bewust maken van allerlei dingen,’ probeerde ik het gesprek een andere wending te geven.

‘Je komt er wel achter, dat idealisme slijt wel, het is een jungle daarbuiten,’ hij wees naar de aula, ‘je moet overleven.’ Ik wilde reageren, maar ineens klonk de gong. De gong werd gebruikt als iemand in de pauze een mededeling moest doen. De sectordirecteur stond in de deuropening en nam het woord: ‘Collega’s. Morgen kan er gestaakt worden. Ik mag het niet zeggen maar ik laat je weten dat ik helemaal kan volgen als je er aan mee wilt doen. Maar als school zijn we tegen staken. Ik heb de orders om iedereen die morgen het werk neerlegt te korten op de bezoldiging. Verder moet je melden als je gaat staken, dan kunnen we de roosters aanpassen. Dan nog even dit. Er moet mij iets van het hart. Ik hoor aan veel tafeltjes een hoop geklaag. Als je iets op je hart heb kom dan langs bij me en meld het. Het is lekker makkelijk om achterover geleund te zaniken, maar heb ook eens het lef om het officieel te melden. Mijn deur staat open. Dank je voor je aandacht.’

‘Je deur staat open, maar je oren ook?’ Ik keek De Wit aan, die de opmerking plaatste.

‘Pardon, De Wit, doe es even volwassen man.’

‘Doe zelf es normaal.’ De econooms ogen spuwden vuur. Frustratie stond op uitbarsten.

‘Ik ga er vanuit dat ik je het volgende uur even kan spreken.’ De sectordirecteur kneep zijn koffiebekertje fijn, smeet hem in de afvalbak en wierp De Wit een venijnige blik toe.

‘Helaas, ik heb een afspraak, ik kan niet.’

‘Dan zeg ik je hierbij aan dat ik je opmerking beneden alle peil vind, en dat ik in je dossier een aantekening zal maken van deze subversieve opmerking, de zoveelste. Je bent een slang aan de borst van de school.’

‘Met het langstlopende contract, meneer de sectordirecteur, ik werk hier al twee keer zo lang als jij.’

‘Maar of je je ook net zo hard inzet als ik is de vraag.’

Het stenen kopje scheerde door de lucht en miste de sectordirecteur op een haar. Het boeketje droogbloemen was beter gemikt. Het vaasje trof doel. Een ster verscheen in het rechterglas van de schoolmanager. Twee collega’s applaudisseerden zachtjes.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat hier je reactie op het bericht achter.