Het Van Bemmel College Aflevering 4: Wat doen twee docenten op een donkere parkeerplaats?

Het Van Bemmel College is een feuilleton in vele delen over de belevenissen van de herintredendedocent Freek van het Huys op het Van Bemmel College. Vandaag deel 4: Freek maakt nader kennis met zijn collega Aardrijkskunde

.

Ik liep naar mijn lokaal om de proefwerken van havo 3 na te kijken. Aan het bureau kon ik op mijn gemak de toetsen beoordelen. Mijn antwoordmodel, scoreformulier en de stapel slordig beschreven antwoordbladen schikte ik voor me op tafel. Het was niet het leukste werk, maar ik kreeg er lol in toen ik zag dat ze veel vragen goed gemaakt hadden. Geconcentreerd werkte ik me er door heen. Bij de zestiende leerling begon ik de gapen. Na een hele dag werken, prikten mijn ogen. Al snel lag ik met mijn hoofd op de toetsen te slapen.

De deur ging open. Kim de Vries, de jonge docente Aardrijkskunde stond met een stapel atlassen in de deuropening. Onhandig manoeuvreerde ze de boeken naar binnen. Galant pakte ik de bovenste atlassen van haar over. Ze zei dat ze morgen het eerste uur hier les ging geven en dat ze alvast wat wilde klaarleggen. ‘Dat scheelt morgen een hoop tijd, zei ze en legde op elke tafel een atlas. Samen klaarden we het klusje.

‘Dank je, heel vriendelijk, was je aan het nakijken?’ Ze ging op het tafeltje zitten naast mijn bureau. Haar rokje schoof ze decent naar beneden. Ze legde haar handen op haar benen. De modieuze laarzen bungelden onder het tafeltje. Haar shirtje liet haar decolleté voor zich zelf spreken. Ik knikte en wees op de proefwerken, ‘Het hoort erbij hè?’

‘Ja, hoe bevalt het in je nieuwe baan? Kun je het goed vinden met de klassen?’

‘Ik vind het leuk op school. Ik heb alleen wat moeite met de strijd onder het personeel.’ De gooipartij in de pauze waarbij De Wit de directeur had bekogeld met koffiekopjes, had tot gevolg gehad dat de factie De Wit, een actie begonnen was om de berisping van de economieleraar van tafel te krijgen. Het voornaamste actiemiddel was om te zwijgen zodra er een lid van de schoolleiding de personeelskamer binnenkwam. Ik vond het kinderachtig en puberaal.

‘Ja, die Wittianen zijn volledig gestoord,’ zei Kim, ‘ik wil me er niet mee bemoeien, maar je merkt het in alles. De sfeer is verziekt. Trouwens, Jij woont toch ook in de stad? Reis je met de trein?’

‘Ja, kan ik nog wat werken onderweg, jij ook?’

‘Nee, ik rij met de auto heen en weer. Wil je straks meereizen, dat gaat stukken sneller dan die trein. En ook een leuker.’ Ik knikte en nam het aanbod aan. Het was een prima manier om haar beter te leren kennen.

Samen liepen we het schoolplein af. Ze opende het portier van haar auto. Ik stapte in en ging naast haar zitten in haar rode Suzuki. De A-28 had ze in mum van tijd bereikt. Het schemerde toen we de afrit naar het Shell-station opreden. ‘Moet je tanken?’ vroeg ik haar. Ze schudde haar hoofd en reed door naar het uiterste en donkerste hoekje van de parkeerplaats. Daar schakelde ze de motor uit en boog zich over me heen. Ik voelde haar lippen op de mijne landen.

Pas heel laat, kwam ik alsnog met de trein aan in de stad. De conciërge had mij wakker gemaakt toen hij de school ging afsluiten. Hij lachte toen ik hem slaperig Kim noemde. ‘Nee, Kim werkt niet op woensdag, morgen komt ze weer.’ Thuis wachtte het restant van de na te kijken proefwerken. Gelukkig was ik nu voldoende uitgerust om de stapel weg te werken.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat hier je reactie op het bericht achter.