Het Van Bemmel College Aflevering 5: Een glinsterend pakje met een smaakje

Het Van Bemmel College is een feuilleton in vele delen over de belevenissen van de herintredendedocent Freek van het Huys op het Van Bemmel College. Vandaag deel 5: Freek mist de trein en ontdekt wat een vrouw in haar tas hoort te hebben.

.

‘Wegens ijsvorming valt de trein, vertrektijd 7 uur 24, spoor 4B, uit. De NS zet bussen in, die u aan de voorkant van het station kunt aantreffen.’ De wind sneed dwars door mijn sjaal en handschoenen heen. Ik bibberde. Sinds ik op school was gaan werken was dit de vierde keer dat er iets mis was met de trein. Ik begon mijn geloof in het OV te verliezen. Ik stroomde mee met de massa reizigers naar de twee beschikbare bussen. Er werd geduwd, getrokken en gescholden. Twee bussen reden net weg. Ik bleef met de meeste gedupeerden achter. Op tijd komen was er niet meer bij. Met mijn mobiel belde ik om te vertellen dat ik het eerste uur niet kon halen. De conciërge had met me te doen. Hij zou de klas even vasthouden. ‘Ik hou ze wel even in toom, neem je tijd, het komt goed.’ Ik wilde al neerleggen toen hij een idee kreeg. ‘Weet je, die Kim woont vlakbij het station. Ik geef je haar nummer, ze rijdt met de auto, misschien kan je met haar mee rijden.’ Kim. Ik slikte. De droom van vorige week had mijn rust verdreven. Eigenlijk was ze niet uit mijn hoofd weg te krijgen. Als een schooljongen keek ik steeds in haar richting. Ik durfde niets tegen haar te zeggen uit angst dat ik zou blozen. En nu moest ik haar bellen? Ik bedankte voor de tip en zei dat mijn beltegoed bijna op was. De conciërge was heel bereidwillig. ‘Okay, ik bel haar, ga maar voor het station staan dan haalt ze je op’. Ik murmelde ‘Is goed.’

Voor het station keek ik rond of ze er al aan kwam. Ik drentelde heen en weer, rookte drie sigaretten in vijf minuten en hoopte dat ze niet zou komen. Tevergeefs was mijn hoop. Daar kwam ze aan.

‘Hé Freek, je wil meerijden, prima, die maffe conciërge belde met net toen ik in de auto stapte. Tuurlijk mag je mee. Ik had me de afgelopen week al eens afgevraagd waarom je met die trein gaat. Maar ja, ik wil me niet opdringen. Ga lekker zitten.’ Echt op mijn gemak ging ik niet naast haar zitten. De tas op de bijrijderstoel zette ik voorzichtig op de grond tussen mijn voeten. In de openstaande tas zag ik lesboeken, mappen en een magazine voor geografen.

‘Fijn dat ik mee mag rijden, denk je dat we nog op tijd komen?’ Kim gaf een dot gas, terwijl we linksaf moesten slaan.

‘Ja, even doorpezen en we komen op tijd. Ik ken de weg, dagelijkse kost he?’ De bocht nam ze op volle snelheid. Voor mijn gevoel helde de auto bijna over. Haar tas viel omver. De boeken en schriften, de gewone attributen van een lesgevende vrouw vielen uit de tas. Ik pakte de spullen weer in. Mijn oog viel op het open zijvakje in de binnenkant van de tas. Kim zag wat ik zag en grinnikte.

‘Ja, jij denkt nu wat moet een docente op school met zo’n glinsterend pakje? En nog wel met een smaakje. Maar om je uit de droom te helpen, ik heb die gisteren in de brugklas in beslag genomen. De jongetjes hadden iets te veel lol met de pakjes die ze bij biologie uit het kabinet hadden gepikt.’

Ik grijnsde, heel eerlijk gezegd was ik even in een vreemde waan gekomen.

‘O fok, de tank is bijna leeg, we redden het niet. Gelukkig is hier vlakbij een tankstation.’ Binnen twee minuten stonden we op de plek waar ik een week geleden over gedroomd had. ‘Bel jij even naar school dat het toch wat later wordt,’ zei Kim terwijl ze net als in mijn droom zich voorover boog. Wilde ze haar tas pakken?

De conciërge grinnikte toen ik hem vertelde over onze vertraging. ‘Neem je tijd jongen, de directie heeft besloten alle lessen na het tweede te laten vervallen. IJsvrij. Ik wilde het je nog vertellen maar je beltegoed was op. Fijne dag met Kim.’ De dag kreeg een bijzondere wending.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat hier je reactie op het bericht achter.