Het Van Bemmel College Aflevering 6: Freek en de vrijheid van meningsuiting

Het Van Bemmel College is een feuilleton in vele delen over de belevenissen van de herintredendedocent Freek van het Huys op het Van Bemmel College. Vandaag deel 5: Freek tetst de verdraagzaamheid van zijn leerlingen

.

Ik zette met een zucht de tv uit. Wat een ratten, bij dat Powned. Ik walgde van het roze aangezette logo. Mijn foto met in roze letters ‘dictatuur op school’ stond de hele uitzending in beeld. Ik had het nieuws gehaald.

Ik had die middag ‘Duitsland onder Hitler’ behandeld in de klas. In het boek stond een bron over de vervolging van andersdenkenden. Politieke tegenstanders verdwenen in kampen, legde ik uit. En waarom deden de nazi’s dat? De klas reageerde lauw. Lars, een klein pienter knaapje stak zijn vinger op. ‘Meneer, ik weet het, om het verzet te breken.’ Ik knikte en stelde een vervolgvraag. Melissa, mooi en uitdagend gekleed, en in haar hoofd nog altijd in de disco van afgelopen weekend, gaf ik de beurt. ‘Wat zouden de thuisblijvers voelen als ze doorkregen wat er met de tegenstanders in de kampen gebeurde?’ Melissa keek mij verschrikt aan. ‘Euh, ik, euh.’ Ik moedigde haar aan nog even na te denken. ‘Wat was de vraag?’ Geduldig herhaalde ik de vraag. Melissa sloeg haar haar achterover en antwoordde: ‘Nou gewoon, ik denk dat ze moesten huilen. Ik huilde ook toen mijn broertje op kamp ging.’ De klas barstte uit in lachen. ‘Nou, hij heeft heimwee en moest mee, heel zielig.’ Lars had zijn vinger al omhoog en riep: ‘Men werd bang dat als men ook iets fouts deed of zei, ook naar een kamp moest.’ Ik complimenteerde Lars en schreef op het bord een aantekening van dit leermoment.

‘Mijnheer, hier staat dat ook homo’s werden opgesloten, had je die toen al?’ Ik peilde hoe serieus de vraag was. Koos keek er bij alsof hij het zich echt afvroeg. Ik knikte. Homo’s had je altijd in de geschiedenis. ‘Dus die moesten ook dood?’ Opnieuw knikte ik. ‘Net als geestelijk gehandicapten,’ legde ik uit. ‘Snappen jullie waarom?’

‘Omdat het viezeriken zijn.’ Pim, de grootste womanizer van de klas, keek uitdagend rond. ‘Hitler wilden ze niet, dus.’ Ik voelde dat hij het jammer vond dat het de nazi’s niet gelukt was homoseksualiteit uit te bannen. Het schoot me te binnen dat de Tweede Kamer de minister van Onderwijs aangespoord had om in de lessen op school homoseksualiteit bespreekbaar te maken. Dit was zo’n mogelijkheid. Maar ik voelde een taboe in de groep over dit onderwerp. ‘Als het aan Hitler had gelegen, hadden wij geen Lars gehad, hè kleine homo?’ Lars werd vuurrood door de opmerking van Pim. Ik moest wat zeggen om de jongen te verdedigen. Ik koos voor de verkeerde aanpak. ‘Wie is het eens met Pm?’ vroeg ik. Ik zag tot mijn verbijstering bijna alle handen omhoog gaan. Behalve Lars, en Melissa, die voor de verandering aan het komende weekend zat te denken.

‘Ik schrik hiervan jongens, wij leven in een vrij land, in de grondwet staat dat we niemand discrimineren op afkomst, geloof , geslacht of seksuele geaardheid. Bedenk dat die grondwet het tegendeel is van de terreur en dictatuur van Hitler.’ Ik voelde me een predikant in de verkeerde kerk.

‘Maar ik heb vrijheid van meningsuiting. Dus mag ik het zeggen.’ Pim sloeg zijn armen over elkaar.

‘Vieze nazi,’ siste Lars. Ik keek hem bestraffend aan. ‘Jongens, dimmen nou even, dit kan echt niet.’

‘Censuur!’ Pim hield niet meer op. ‘Ik mag zeggen wat ik wil.’

‘En ik ben geen homo.’ Lars rende de klas uit, de deur knalde in de sponningen. Ik liep achter Lars aan. Toen ik hem wilde troosten en even mijn arm om hem heen sloeg, hoorde ik Pim zeggen dat pedo’s ook door Hitler waren opgesloten. Ik stampte de klas in en sloeg hard met mijn hand op de tafel. Melissa keek op. ‘Pim, nu ga je met je vrijheid van meningsuiting geleuter te ver. Ik zet je nu de klas uit.’ Pim pakte tergend langzaam zijn spullen, liep langs Melissa en streelde haar blonde haren. ‘Ik zie je zo chickie,’ zei hij tegen het vampje. Toen hij achter me langs slenterde, zei hij dat ik vanavond om half elf naar Nederland 3 moest kijken. ‘Die jongens van Powned komen mij vanmiddag interviewen over de censuur op deze school. Ik heb ze net gebeld.’ De grijns die hij mij liet zien, spatte inderdaad die avond van de beeldbuis. Toen ik de tv uitschakelde kreeg ik een sms, of ik me morgen voor het eerste uur kwam melden bij de locatie-directeur.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat hier je reactie op het bericht achter.