Het Van Bemmel College Aflevering 9: Freek verzuimt zijn plicht

Het Van Bemmel College is een feuilleton in vele delen over de belevenissen van de herintredende docent Freek van het Huys op het Van Bemmel College. Vandaag deel 9: Freek neemt deel aan een rapportvergadering en leert zijn collega’s goed kennen.

‘Als mentor heb ik de taak om te zeggen dat ik hiermee zeer ontevreden ben.’ Koos Prungel van Duits voerde het woord in de rapportvergadering. ‘Ik vind dat hier op onprettige manier over mensen gesproken wordt. Als ik de leiding over deze bespreking had gehad, had ik ingegrepen. Maar hier kunnen mensen ermee wegkomen.’ Alle blikken waren nu gericht op de voorzitter, Trudie van der Weij, die als teammanager de vergadering leidde. Haar hoofd kleurde dieprood. Al bij de eerste leerling was het misgelopen. Te weinig onvoldoendes waren toegelicht door de vakdocenten. Ter plekke ging Trudie de onvoldoende vakken langs.

‘Ongemotiveerd.’

‘Heeft nooit zijn huiswerk af.’

‘Luie donder.’

‘Totaal geen inzicht.’

‘Vegeteert maar wat.’

Met loze kreten maakten de leraren zich er vanaf. Trudie moest er maar chocola van maken, dachten ze, met haar LD-functie en haar kantoortje. Ik zat me op te winden. Ik fluisterde naar Kim die naast me zat: ‘Pedagogisch ongehoord, wat een schandaal. Ga jij er iets van zeggen of doe ik het?’

‘En geschiedenis, een vijf, wat doet Hans voor jouw vak, Freek?’ Ik schraapte mijn keel, keek Kim aan. Ze knikte. ‘Eh, ik heb een gesprekje met hem gevoerd. Hans kan moeilijk organiseren. Uit de achtergrondinformatie heb ik gehaald dat hij een informatieverwerkingsprobleem heeft. Ik vraag me af wat er in de afgelopen jaren aangedaan is?’

‘Ja hoor, een informatieverwerkingsstoornis, dat hebben ze allemaal,’ schimpte Van Aarden, natuurkunde. ‘Daar valt niet tegen op te remediĆ«ren. ‘ De docentenvergadering lachte luid. ‘Overigens, voorzitter, dit hoeft niet in de notulen.’

‘Ik zou het anders wel graag opgenomen zien worden. Ik heb begrepen dat de oudergeleding van de MR de notulen mag opvragen. Ik wil graag dat ouders weten hoe er over hun kinderen gesproken word.’ Ik keek de kring rond en zag louter vijandelijke blikken.

‘Maar dan staan we in ons hemd, Trudie, wissen die opmerkingen.’ Trudies vinger hing boven de delete-knop van haar laptop.

‘Als je het wist, ben ik weg,’ zei ik zo rustig mogelijk, ‘uit alle opmerkingen maak ik op dat jullie totaal geen interesse en inzicht in deze leerlingen hebben.’

‘Voor een invaller heb je een aardig grote mond, Van het Huys,’ collega De Wit, invloedrijke en manipulatieve nestor. Hij was opgestaan en liep op Trudie af. ‘Zal ik het wissen of doe je het zelf? Laten we daarna gewoon verder gaan en een beetje opschieten met deze onzin, ik moet nog tennissen. En Van het Huys, ik zou maar even dimmen, zo gaan we op het Van Bemmel niet met elkaar om.’ Ik keek rond en zag grimmige gezichten. De papieren voor mij op tafel veegde ik traag bij elkaar. ‘Goed, jullie je zin, dan ga ik.’

Trudie stond op en wees in mijn richting. ‘Freek, als je nu gaat heb je een probleem. Je kunt niet weg gaan, deze bijeenkomst is verplicht. Het is plichtverzuim als je gaat.’ Ik wist even niet wat ik moest zeggen. Gelukkig opende Kim haar mond: ‘En de nietszeggende commentaren van deze oude lullen? Is dat geen plichtsverzuim?’

‘Ze blijven anders gewoon zitten, zij lopen niet weg, jullie wel.’ Trudie ging weer zitten. ‘Verder nog opmerkingen over Hans? Dan noteer ik als aanpak ‘moet harder werken’, iedereen eens?’ Mentor Prungel schudde zijn hoofd. Hij stak zijn hand op. ‘Ik ga met Freek mee, jullie bekijken het maar. Hij heeft groot gelijk.’

Koos liep voor mij en Kim uit. Met kracht duwde hij de deur open, liet ons voor gaan en gooide met al de opgespaarde woede in zijn lijf de deur dicht. ‘Scheisse, stelletje arschlochen,’ siste hij. Achter me hoorde ik Trudie de volgende leerling bespreken. ‘Anne heeft acht onvoldoendes, wie heeft een opmerking, De Wit jij misschien?’ Vaag hoorde ik de term ‘totaal gestoord.’

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Laat hier je reactie op het bericht achter.