The Japanese Photo Shoot 2

Nadat ik betaald had, liep Hugh met de camera om zijn hals naar buiten. Ik volgde. Ik was te verbaasd over hem om hen mijn camera terug te vragen. Nou ja, mijn camera? ‘Waar gaan we naar toe?’ vroeg ik hem. Hugh wees naar de overkant. Het kleine parkje, een groene oase in de wereldstad, werd omzoomd met een bruin geverfd hekwerk. Het gazon stond vol metalen klapstoeltjes. Bijna alle plekjes waren bezet. In de hoek stond een bankje dat nog vrij was. Hugh ging erop zitten en ik nam naast hem plaats. ‘Kijk,’ zei hij, ‘in het Engels, ik kan nu zo doorscrollen.’ Met zijn dikke vingers kon hij verrassend snel navigeren. ‘Hier staan je foto’s.’ Hij bewoog zijn vinger naar het groene knopje om de afbeeldingen op te roepen. ‘ Wacht,’ riep ik, ‘ik weet niet of ik ze wel kan laten zien.’ Hugh keek me verbaasd aan. Ik wist toch wel wat ik gefotografeerd had? Ik schudde mijn hoofd en legde uit hoe ik aan het apparaat gekomen was. ‘Tricky, man, als je het opent dan breek je volgens de Amerikaanse wet, eigenlijk in.’ Hij legde de camera op mijn schoot en veegde met zijn mouw alle sporen van zijn vingers eraf. ‘Ik heb er niet aangezeten, voor je het weet krijg ik de schuld.’ Het leek alsof hij dacht dat ik het toestel gestolen had en hij optrad als een heler. ‘Regel het maar verder, ik bemoei me er niet meer mee.’ Hij keek schielijk om zich heen. ‘Je had het moeten laten, nu zit je er mee.’ Ik twijfelde. Niemand wist dat ik het meegenomen had. Welk risico liep ik? Ik kon toch altijd nog zeggen dat ik geprobeerd had een afbeelding te bekijken om de eigenaar terug te vinden? Dat leek me sowieso een goed idee. Het moest toch mogelijk zijn om op het net een foto te zetten die de Japanse zou kunnen herkennen als de hare? Geen gek idee.

‘Ken je hier ergens in de buurt een internetcafĂ©? Waar ik kan surfen?’ Hugh legde uit dat we vlak bij de openbare bibliotheek waren. Daar stonden genoeg pc’s, gratis en voor niets te gebruiken. Hij beloofde me er naar toe te brengen. Maar daarna zou hij weggaan. Hij werd onrustig.

Hugh had gelijk. In de bibliotheek kon ik makkelijk achter een pc kruipen. Ik tikte wat in de zoekmachine en kreeg na wat speuren een site te pakken. ‘Needle in a haystock’ heette de site. Je kon een opvallende foto uit het geheugen van de gevonden camera plaatsen op de site. Op allerlei manieren kon de eigenaar zoeken. Hij moest invullen waar hij de camera had verloren. Welk type fototoestel. Welke kleur, bijzonderheden als krasjes of deukjes moest je melden. Kortom een match kon gemaakt worden. Een opvallende foto werd als bewijs achtergehouden. Als die beschrijving klopte kon de eigenaar zijn toestel terugkrijgen. Ik vulde de gegevens in. Op het eind van de invulpagina moest ik enkele foto’s uploaden. Het geheugenkaartje peuterde ik uit het toestel. De pc had een slotje waarin het kaartje paste. Nu zou het gebeuren.

Ik hoorde de computer ratelen. Het schijfje werd gelezen. In beeld verscheen de melding dat het bestand DICM geopend kon worden. Met de muis bewoog ik de cursor naar het ok-knopje. Na de klik bleef het even stil, het scherm bleef onveranderd. Ik keek met ingehouden adem naar een zandlopertje dat oppopte. Talloze malen draaide het klokje zich om en om. Er liep iets vast. Een foutmelding deed dit vermoeden bevestigen. Ik probeerde het opnieuw. Maar tevergeefs. Binnen de site zat ook een modus om zonder foto’s up te loaden, toch een melding van het gevonden toestel te doen. Ik handelde dat af en richtte me weer op het niet te openen geheugenkaartje.

Ik zuchtte. Om mij heen zaten mensen rustig te lezen of te schrijven. De stilte werd alleen onderbroken door een schuivende stoel en het getik op de toetsen van de computers. Het schijfje stopte ik weer in de camera. Automatisch opende het apparaat de geheugenkaart. In het venstertje verscheen de vraag of ik een filmstrook opname wilde instellen. Al wist ik niet wat het voorstelde, ik bevestigde het. In beeld verscheen een soort flitsfilmpje. Heel snel werden alle foto’s kort getoond, het ging zo snel dat ik niet alles kon volgen. De beelden duikelden over elkaar heen. Lukraak drukte ik op een rood knopje. Geen effect. Ik legde de camera weg. De filmstrip begon opnieuw. Het was niet meer te stuiten. Ik knipperde heel snel met mijn ogen in de hoop een beeldje precies op het moment te kunnen betrappen. Het lukte bijna. Ik concentreerde me, sloot me geheel af van mijn omgeving. Ik zag iets langwerpig, het leek een zwaard, een lang licht gebogen zwaard. Opnieuw drukte ik op de rode knop, tegelijk met de groene. Het schermpje sprong op zwart. RESET. Piepend en ratelend schakelde het toestel zich in.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Laat hier je reactie op het bericht achter.