NYC Public Library

P4284011Hoge gebouwen om me heen, ik loop langs brede avenues vol toeterende gele taxi’s, blauw-witte politiewagens en fel gekleurde Amerikaanse trucks met neuzen vol blinkend chroom. Er tussendoor limousine, glinsterend zwart, met geblindeerde ramen en hier een dappere fietskoerier die met zijn mountainbike makkelijk het verkeer kan bij halen, bij elk rood stoplicht. Ik ben op weg naar de openbare bibliotheek, die op de Fifth Avenue is gevestigd in een statig pand, met een ingang onder een enorme fries, gestut door kolossale pilaren. Een tempel van woorden, een heiligdom vol boeken. In de hal domineert op een twee meter hoge sokkel een gigantisch lenteboeket met een doorsnee van anderhalve meter. De licht groene kleuren van de bloemen gecombineerd met de gele en witte tinten van het bloemstuk frist de hal van grijze kalksteen op. Het maakt de barse veiligheidsman die moet checken of er geen terroristen met kwade bedoelingen op de boekenverzameling afkomen, bijna vriendelijk. Met een sloom handgebaar duidt hij mij dat ik mag doorlopen. Hoeveel zal de man gelezen hebben? Kan hij wel lezen? Of is hij door de bibliotheek bevlogen geraakt en noteert hij op elk vrij moment een strofe voor zijn heldenepos? Ik loop door de hal, neem de majestueuze trap naar boven en vind mijn weg door de gangen naar de leeszaal. Aan de achterste van de tien houten tafels met ingelegde tafelbladen, neem ik plaats. De houten stoel en de bruinrode aardewerken tegels op de vloer steken eenvoudig af tegen het plafond dat versierd is en in hemelsblauw is afgewerkt en zo hoog is dat de leeszaal een literaire kathedraal lijkt. Ik noteer wat zinnen in mijn opschrijfboekje. Maar ik kijk vooral om me heen. P4284014Allerlei mensen hier schrijven, lezen of zoeken gegevens in naslagwerken. Handen steunen onder de kinnen, ellebogen rusten op tafel, houten stoelen schuiven over de stenen vloer. Pennen krassen op papier, de toetsen van de laptops ratelen. Kon ik maar elke dag hier zitten en mijn werk doen. Ik verlang ernaar. Mijn tijd is beperkt, mijn gezin wacht buiten, ik moet helaas naar buiten. Maar ik weet dat ik terug zal komen. Al is het maar in gedachten.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Laat hier je reactie op het bericht achter.