NYC: veiligheid en beschaving

Amerikaanse veiligheidsmensen kunnen niet normaal communiceren. Op het vliegveld regeert het handje. Bij de controle van de bagage moet je natuurlijk wachten. Honderden mensen komen aan de check-mensen voorbij. Hoe veel moeite het deze controleurs van de veiligheid om hun afgestompte werk draaglijk te maken, is af te lezen aan de manier waarop zij hun instructies geven. Zoals een buschauffeur je geroutineerd voorrang kan geven door met zijn hand te wapperen, zo dirigeert de controleur de zenuwachtige toerist naar de scan. Doorlopen, zo wappert de waarschijnlijk laagopgeleide doorverwijzer ons toe. Af en toe laat hij zijn gebaar begeleid gaan met een kreet, Move. Niets welopgevoedheid, geen beschaving, nergens iets van vriendelijkheid, het is lachwekkend grimmig. Het is een act, voor drop outs die voor even de macht mogen hebben over hun medemens. Ach ik kan er wel tegen. Ik doe wat me gezegd word, scheld inwendig dat stelletje terroristen uit die voor deze gekte gezorgd hebben.

Ook bij musea hetzelfde gedoe, controles en onaardigheid. Iedereen lijkt bij voorbaat verdacht. Ik ook. Terwijl ik niemand iets kwaads toe wens, behalve die controleurs die niet snappen, of nooit uitgelegd hebben gekregen dat hun houding, dat arrogante handgebaar samen met het niet aankijken en niets zeggen, kortom noncommunicerend, zal leiden tot een aanslag van beschaafde mensen. Er moet een dag komen dat er gestreden wordt tegen zoveel onbeschaafdheid, als het met tegenzin doet, doe het dan niet, leer een echt vak.

Maar dat het ook vriendelijk kan leren ze bij de winkel van Apple. Vriendelijk, geduldig, contact zoekend, op het risico af dat het onecht is, wat het ook is natuurlijk, maar het voelt goed. Service, aandacht en dus serieus genomen worden. Dat is wat je wilt, zo zou het moeten.

Amerikanen zijn gewend gekoeioneerd te worden. Op straat is het niet gek dat je gevraagd wordt aan de kant te gaan omdat je het trottoir blokkeert. Daar zijn speciale mannetjes voor. En iedereen gehoorzaamd, moet je eens in Amsterdam proberen, de dam is te klein. Het heeft wel wat, de beperkte ruimte is veel beter te beheersen, al moet je wel een stukje individualiteit inleveren. Merkwaardig dat dit in Amerika lukt toch het land van het ik. Kennelijk begrijpt dat ik dat de wij waartoe het behoort alleen kan functioneren als het inschikt, zoals je in de metro dichter tegen elkaars aan gaat staan om die laatkomers die uitgeput van het rennen, een plaatsje te geven in het metrostel. Als het ik niet accepteert dat de ander ook ruimte nodig heeft loopt het mis. De controleurs maken gebruik van die waarde die er al vroeg ingepompt wordt bij de Amerikaanse kinderen. Het is heel normaal om gedrild te worden. Ik zag een kleuterklas waarvan de juf de kleintjes nadrukkelijk in de rij persten twee aan twee, een geen gezeur. Ook in onze groepen een en twee proberen de juffen dit, maar zo snel en zo zonder gekrijs, dat heb ik nog nooit meegemaakt.

Met een sloom armgebaartje werden we vanmiddag Amerika uitgewapperd, al was het wel verdacht dat een gezin van vier met drie koffers reisde. Dat paste niet in het computersysteem. Een wapperaar bleek ineens te kunnen praten, maar niet naar mij, maar via zijn collega, boosmakend, denigrerend, ik trapte er met beide ogen open in. En dat nog wel op de valreep. Boos reageerde ik mij af op de controleur, die helaas weinig tijd aan mij besteedde. Hij morrelde wat op de toetsen van zijn computer en wensten ons een goede reis.

De stewardessen van de KLM heetten ons meer dan hartelijk welkom. Prettig, die opgelezen vriendelijke gastvrijheid.

1 opmerking:

  1. Een heel herkenbaar artikel! Vaak kom ik die figuren ook tegen die even de baas willen zijn en een beetje macht willen hebben. Doen alsof ze heel belangrijk zijn en dat ze alles onder controle hebben. Neerbuigend doen en een beetje de macho uithangen. Ik maak mij er verder niet druk om.

    BeantwoordenVerwijderen

Laat hier je reactie op het bericht achter.