Stemmen in de Smurf

In mijn buitenwijk is geen stembureau. Gelukkig mag je overal in de stad stemmen. Dat is nog eens vrijheid. Maar het zorgt wel voor een nieuw keuzedilemma. Ik moet nu nadenken over mijn partijkeuze en bedenken welke stemlocatie ik ga gebruiken.

Ik kan kiezen op naam. Het lijkt me toepasselijk om te gaan voor iets politiek. Op de verkiezingslijst die de gemeente heeft toegezonden, zie ik als enige politieke verwijzing de Willem Dreesflat staan. Ik kijk op de plattegrond en zie dat die te ver weg is. Dan iets cultureels. Bolwerken van cultuur als Het Paleis en De Puddingfabriek kan ik met mijn stempas bezoeken. Te pretentieus en te ver uit de buurt. Of de hal van het NS-station of het Stadhuis, maar dat vind ik te vergezocht. Vele verzorgingshuizen, ziekenhuizen, scholen en kinderdagverblijven bieden ruimte aan de kiesplechtigheid. Het is zelfs mogelijk om in de Wallhouse te stemmen, een prestige-object in de Hoornse Meer dat al lang leeg staat.

Ik bestudeer de locatielijst nogmaals. Dan zie ik het: ‘De Smurf’, gelukkig hij is er nog de peuterspeelzaal aan de Zuiderweg. Dichtbij en een schilderachtige plek. Een oud bakstenen schoolgebouwtje, zwart pannendak en veel houtwerk, met drie of vier lokalen. En vooral met een plein voorzien van statige kastanjebomen, waar Ot en Sien nog speelden. Een rustieke plek om ouderwets de burgerplicht te gaan vervullen. In alle rust zal ik gaan stemmen, hopelijk met een scherp rood potlood, terug naar de jaren vijftig. Het doet me goed om in tijden van snelle peilingen, rondgetwitterde verkiezings-oneliners en de hijgerige tv-debatten te stemmen in zo’n rustiek gebouw.

Alleen die naam vind ik niet zo toepasselijk, alsof je een nieuwe Grote Smurf gaat kiezen. Nou ja, het was ook mogelijk om in de Kleine Held te gaan stemmen. What’s in a name.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat hier je reactie op het bericht achter.