Zomertattoo

 

In deze zomer stond ik op een camping met veel zon. Mensen hebben dan een paar begrijpelijke neigingen. Zwemmen, koud bier of rosé drinken, ijsjes eten en dat allemaal met zo weinig mogelijk kledingstukken aan. Dus loopt de man in korte broek, of nog erger in zwembroek over de camping richting rivier of zwembad, gevolgd door zijn vrouw die de kinderschare in goede orde probeert te houden, gehuld in bijna niets verhullende bikini. De zwemkostuumpjes zijn minuscuul, billen, buikrimpels en borsten blubberen bij herhaling de warme openlucht in. Ach, dat is allemaal logisch en normaal in de zomerse warmte.

Maar wat opvallend is bij de toch over het algemeen niet zo al te jonge moeders (en een spaarzame vader) is de tatoeage. Op allerlei plekken op het blootvallende lichaam zijn inkttekeningen zichtbaar. Op de bovenarm, vaak in de vorm van een bandje. Op de rug tussen de schouderbladen, als een kronkelend bloemenmotief. Vlak boven de bilspleet, waar vanuit het laagste punt, vlak onder het randje van het bikinibroekje een v-vormig, nee beter een stringvormige, pentekening omhoog krult. En natuurlijk op de binnenkant van de borst.

Was vroeger een tattoo een teken van echte zeemannelijkheid, en had het de vorm van een hartje of een anker, nu is het een modeaccessoire, maar dan wel eeuwigdurende mode. Hoe moet dat als de dame in kwestie oud en wijs is geworden? Een rijpe dame met een brandmerk? Hoe kijken kinderen aan tegen hun moeder met een inktvlek op haar borst? Hoe wordt de bejaarde dame met een tatoeage behandeld in het verzorgingshuis? Maar nog meer vraag ik me af, wat gaat er om in het hoofd van ongetatoeëerde echtgenoot, die achter zijn vrouw aanloopt naar het zwembad worstelend met alle opblaasdieren en zwembanden. Hij kijkt naar de grillige lijnen en herkent waarschijnlijk haar karakter en gedrag in het onvoorspelbare lijnenspel. Straks maar een biertje.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Laat hier je reactie op het bericht achter.