Lawaai aan boord

De overtocht naar het Waddeneiland Terschelling gaat natuurlijk per veerboot. Je kunt tegenwoordig je tickets thuis uitprinten. Dat gaat een stuk sneller in de vertrekhal omdat niemand nog een kaartje hoeft te kopen. Het vervoersbewijs heette vroeger een biljet. Ach ja, alles van waarde vergaat. Gewapend met een uitgeprint pdf-je, voorzien van een streepjescode stond ik met mijn rolkoffertje in de rij om toegelaten te worden tot de pont, of zoals het tegenwoordig heet: ferry. Gelukkig liet de boot (of is het schip) nog wel een flinke stoomtoeter horen bij vertrek en aankomst.

Aan boord zocht ik een rustig plekje om de twee uur durende overtocht te kunnen overbruggen. Vlak achter het restaurantje, wat vroeger gewoon een buffet heette, kon ik zitten. Aanvankelijk leek het te lukken. Maar vlak voor de afvaart ging een jonge moeder met buggy gevuld met baby aan het aanpalende tafeltje zitten. Er dook nog een bleek meisje op dat de oudere dochter moest voorstellen. Al snel zette de baby een keel op, ging de Iphone van moeder en kletste de vrouw door het gebrul heen met haar man. Op luide toon legde ze uit waar ze zat, ondertussen had haar bleekneusje vader gespot en riep hard naar haar moeder dat papa er aan kwam. Vader bleek een groot, dikbuikige man te zijn voorzien van een harde diepe basstem. Hij pakte de baby over van de moeder, die naar het koffiebarretje liep voor versnaperingen. Het krijskind liet dat niet gebeuren en maakte luidkeels duidelijk niet gediend te zijn van het vertrek van zijn moeder. Papa hield het luierwezen zijn gang gaan, hield hem hoog in de lucht, en lachte hard om zijn gebrul. Ik drukte de oortjes van mijn ipod diep in mijn oren om het allemaal niet te hoeven horen. Het was tevergeefs.

Vluchten kon niet meer omdat alle tafeltje bezet waren. Ik keek om me heen. Overal zaten mensen. De hoeveelheid elektronica was overstelpend. Vaders speelden met iPads, moeders lazen hun Vijftig Tinten Grijs op hun e-readers, kinderen tikten driftig op nintendo’s en hier en daar toetsten pubers hun whatsappjes de wereld in. Gelukkig waren er ook nog ouderwetse mensen die een krant of een boek lazen. En er werden spelletjes gespeeld. Kaartspelletjes, uno, en een paar pre-pubers die poker speelden. Zo doodde men de tijd die overtocht duurde. De krijsbaby bleek alleen met luidruchtige aandachtspelletjes stil te worden. Vol verve kweten de jonge ouders zich van deze taak. Steeds luider en harder tetterden zij hun liefkozingen de maxi-cosy in.

Na twee uur klonk de scheepshoorn opnieuw, ten teken dat we aankwamen. Opvallend snel verliet de meute het schip en liep ik in alle rust de loopplank af. Op een paar meeuwen na, bleef het stil.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat hier je reactie op het bericht achter.