Soep en strand in de straffe wind




Het strand is vandaag in helder licht gehuld. Een lichtblauw balkje is zichtbaar boven de zee. Langs de witte branding rijdt de strandbus, een oude leger truck met een wit passagierdeel achterop gebouwd, waarin wandelaars zich tot het meest oostelijke stuk van het eiland laten brengen om met de wind in de rug terug te wandelen over het strand. Ik zit naast mijn Lief in de serre van het strandpaviljoen achter het glas en kijk uit over het strand. Achter me vullen de tafeltjes zich met bargasten die voor warme chocolademelk, koffie en thee komen. De keuken draait op volle toeren, onze soep zal enige tijd op zich laten wachten, zei de lockere bediende, die ons al herkent. Mijn Lief leest op de e-reader mijn verhaal waar ik al maanden aan werk. Ze vindt mijn hoofdpersoon maar onsympathiek. ‘Gore eikel’, noemen we hem maar. Ondertussen breekt de zon door. De schaduw van de vlaggen boven het paviljoen is zichtbaar op het ineens hellichte zand. Ook de schaduwvlag wappert in de wind, een straffe bries zogezegd. Over het strand jaagt de wind in lange slierten zand over het droge harde deel. Alsof het rookwolken zijn die laag bij de grond onze richting uitkomen. Halverwege staan een vader en een dochter, ze houdt een geel met oranje vlieger in haar hand. Hij roept: ‘Los, nu,’ en in één ruk stijgt de vlieger op. Klapperend trekt de vlieger zich hoger en hoger op. Boven het water, waar de golven in regelmaat gehoorzamen aan de zwaartekracht en de mysterieuze werking van de maan, danst een in wetsuit gestoken jongen over het water, voortgetrokken door zijn kite die met vele draden aan hem vastgeklonken zit. Zwevend door het witte schuim waant hij zich onoverwinnelijk, of in ieder geval stoer en sterk. Naast ons staat een Duits gezelschap op. De windjacks van de bekende merken worden aangetrokken, de mobieltjes opgeborgen in een van de vele handige zakken van de jassen. Aan de bar betalen ze. Onze erwtensoepen worden geserveerd, sneller dan we verwacht hadden. De groene stevige soep is goed gevuld met worst en spek, er drijven stukjes aardappel in. Het roggebroodje met spek in een driehoekje gesneden, smaakt uitstekend bij de soep. Achter ons speelt een gezin een kaartspel. De waaiers in de handen, de stapel op tafel groeit. De rustige loungemuziek verhoogt de ontspannen sfeer. Als onze soep op is, besluiten we nogmaals het strand over te lopen, nu in de zon en met de wind door onze haren.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Laat hier je reactie op het bericht achter.