Strand en leven

De hond rende over het strand, met zijn tong uit de bek. De zandvlakte lokte een snelle sprint uit. Van de paardenstront naar het zeewier en terug via de krabjes die op het droge het leven hadden gelaten. Nauwlettend hij het grote vrouwtje en het kleine baasje in de gaten. Hij reageerde op het ijle stemgeluid van het kleine vrouwtje en negeerde zoals gebruikelijk de grote baas. De riem was af, de vrijheid lokt, maar de roedel bleef hij in de gaten houden.

We maakten foto’s, voor later, en voor eeuwig. Vastgelegd werd de liefde tussen moeder en dochter, de zoon langs het schuimende zeewater omlijst door grijs en minieme blauwe stukjes in de lucht. Schelpen knisperden onder onze voeten. De ronde over het strand was weids en zorgeloos, de tijd hing in de lucht, verwaaide met de milde wind uit het oosten.

Even later dronken we in de Zonzeebar, temidden van oriƫntaalse interieurversiering, als lampen en beeldjes van Shriva, de gelukkige olifant die met volle buik het leven omarmde. Cola en wijn, chocolademelk met slagroom en bockbier. De barkok in zwart gehuld met enorme bakkenbaarden kwam informeren hoe de borrelhapjes hadden gesmaakt. En ja we gaven complimenten. Even later bestelden we nog een rondje bij de jonge bediende, die zo locker de drankjes door de strandtent heen laveerden, terwijl hij met een subtiele hoofdbeweging zijn haar in de plooi wist te houden. Hond P. aan de riem,dronk de waterbak leeg en reageerde fanatiek op de twee strandtenthonden, die zwaarlijvig en getekend door het strandleven hun voortplantingskunsten toonden.

Overal zaten mensen aan de bartafeltjes uit te puffen van hun strandvertier. De buit gevat in de mobiele telefoon, werd aan elkaar getoond. Volvo-papa’s en parttimebanenmoeders veegden hun kroost schoon naast de bar en genoten nog een keer van de herfstvakantieborrel. Eerder op de dag hoorde ik de quote van de dag, op een fietspad dat ik met moeite nam, de helling was lang en stijl, ik haalde twee meisjesmama’s in die elkaar toeriepen hoe zwaar het fietsen was met twee sauvignon-blancs in de benen. Verzuring is een fietskwaal, dat is zeker.

Ondertussen raakten wij in een lichte feestroes. We besloten tot een avondetentje buiten de deur. Hond P. mag niet mee, hij zal blijven liggen op de bank, op zijn kleedje en wij storten ons in het nachtleven van het eiland. Op de terugweg naar ons BoerenBontVakantiehuisje reed mijn gezin van mij weg. De duinheuveltjes kon ik met moeite overbruggen. Vlakbij zag ik opnieuw de eenzame vader, die met zijn tandem, met voorop een kinderzitje. Hij had zijn gele dubbelfiets op de standaard gezet en was een bosje ingedoken om van nog dichterbij bijzondere vogeltjes te spotten met zijn verrekijker en vast te leggen met zijn camera. Hij doet geen vlieg kwaad, al is het opvallend dat hij voortdurend alleen over het eiland rijdt. Ik zette aan op mijn fiets om mijn gezin niet uit het oog te verliezen.

Thuis laste wij een rustpauze in alvorens naar het restaurant toe te gaan. Hond P. gaf het goede voorbeeld, door languit op de bank te gaan liggen. Ronkend viel hij in slaap en droomt vast van enorme zeewieren en bergen paardenstront op een strand dat pas op houdt voorbij de horizon. Hij geniet na. Zo hoort het.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Laat hier je reactie op het bericht achter.