Op de hoek van een rotonde

Niets is meer hetzelfde. Ging ik gisteren op zoek naar de plek waar het allemaal begon, ok prozaïsch: een bushokje ergens in een Drents dorpje, kon ik het niet vinden. Samen met mijn lief reed ik gisterenmiddag rond en we hebben echt heel goed rondgekeken, maar de plek bestond niet meer, waar we 21 jaar geleden stonden te wachten op een bus die ons na een fijne boswandeling terug naar de stad zou brengen. Terwijl we toen wachtten kusten we elkaar voor het eerst en dan heb je verkering. en het is helemaal niet gek dat je zo'n plek terugzoekt na al die jaren.

Ik ga Mijn Lief verrassen, we zijn jarig

Nat en fris
Het is lekker nat en fris buiten. Niks niet sneeuw en witte kerst. Jaren geleden, op de kop af 21 jaar was het ook zo'n weertje. Al was er toen ook een ondoorzichtig mistgordijntje bij. Ik weet het nog goed, want toen kuste ik mijn lief voor het eerst. Na een boswandeling, ergens in Drenthe, misschien wel bij een hunebed of bij een dwaallichtje in het moeras, kusten we elkaar. En dat doen we nog steeds.

Memory Lane
Vandaar dat ik haar vandaag mee neem op een trip langs memory lane. We beginnen op het plein waar we elkaar ontmoetten en beter leerden kennen. Via een niet nader bekend route gaan we op zoek naar de zoenplek om een zoenoffer te brengen aan de liefde. De plek moet vastgelegd worden. Na deze love-proost duiken we een herberg in en eten ons ongans. En we drinken op de liefde. 

SMS
Meedoen? Dat kan niet, alleen per sms, als je het nummer hebt.....

Hemels geluid in de Aa-kerk

In Groningen staat de Aakerk. Een mooie kerk, met een opvallende gele toren, die een beetje verscholen achter de Korenbeurs staat. Vanmiddag bezocht ik de kerk. Niet om het gebouw te bewonderen, maar om te luisteren. Er was een concert, werk van Bach. Een koor, solisten en een orkest, keurig uitgelicht zaten ze in het zwart onder het orgel. Midden in de stad, om zaterdagmiddag, terwijl om je heen de marktbezoek en het funshoppen in alle heftigheid is losgebarsten is het mogelijk ongestoord te kunnen ervaren hoe mooi levende muziek klinkt.

Zwarte musici
Eerst is er geroezemoes van het publiek. Men zoekt het beste plekje, schuift met stoelen, hakken klinken. Vervolgens is er getik van het lepeltje in het koffiekopje en zacht gepraat en gelach. Dan ineens daalt er een stilte over de toeschouwers heen als in een zwijgende optocht de in zwart geklede orkestleden met hun instrument in hun hand vanuit een hoek de kerkruimte in komen lopen. Er hangt een stilte vol verwachting. Dan gaan de musici hun instrument stemmen. In de verte zag ik hoe de celliste omhoog keek naar het gekrulde uiteinde van haar cello en hoor ik hoe haar aanzet weerklinkt. Als alles gestemd is komen de koorleden, gewapend met hun zangmap onder de arm op en even later de hoofdrolspelers: de solisten.

Orgel mooi?
Hoe mooi klinkt een orgel? De luchtverplaatsing trilt door de kerk, en komt uit de pijpen, die in clusters van vijf, dof verchroomd, vervat in een massa rijk gedecoreerd hout boven de hoofden van de zangers in de kerk hangt. Ingewikkeld om uit te leggen, maar het mooiste van een orgel is als de laatste toon langzaam in de stilte weg zakt. Soms duurt dat drie seconden. De muziek op zijn mooist als de toon verdwijnt in het niets.
Het koor zingt alsof Bach een 56-sporenmixer in zijn hoofd had zitten. Iedereen ha-ha-ha’t op zijn eigen wijs, alsof dat marktgedruis toch binnendringt, maar dan harmonieus en kloppend, precies op het juist moment komen de tonen samen in een finale klank.

Niet klappen!
Mensen willen eigenlijk wel applaudisseren na zo’n kunstklankstukje, maar de mores schrijft voor dat niet te doen, en dat is jammer, waarom geen enthousiaste bijval, het moet de harten toch blij maken? Laat het publiek juichen of is dat niet hemels? Ik wil niet doods zitten bij Bachs muziek, ik wil hoofdwiegen op het headbangen af. Het brengt mij waarlijk in vervoering, maar ik moet stil blijven zitten zoals iedereen geforceerd netjes zit.
De van der Aa-kerk is een gebouw met een enorme hoogte, de ramen bestaand uit kleine rechthoekige vensters die uit hun beurt zijn opgebouwd uit kleine rechthoekige raampjes zijn meters hoog. Binnen die ruimte, tussen die wanden en dat hoge plafond klinken de stemmen en de muziek vol en rijk. Het is oorstrelend. Zo schitterend als het kristallen collier dat een van de solisten om haar hals droeg.



Onsaai en een oneentonig

Het leven is soms saai en eentonig. Niets daarvan in de afgelopen dagen. Woensdagavond kreeg ik een mailtje met het verzoek mee te werken aan een interview. Voor tv, over parkinson. Snel gereageerd, gesprek met redacteur van Editie.NL gevoerd en afspraak gemaakt voor de dag erop. In het UMCG was een uitvinding gedaan die getoond moest worden. De onderzoekster kende ik door een eerder interview en zo kon ik als patiënt meedoen aan het komende perscontact.

Beeldjes
In het ziekenhuis stonden de journalisten al klaar. Zij begonnen al snel met het opstellen van de camera, en legden uit wat de opzet ging worden. Het interview ging dan ook in stukjes. Een vraag werd gesteld met de camera links, het antwoord werd opgenomen via rechts. In de uiteindelijke versie werd geluid uit de ene opname onder het beeld van de andere opname gezet. Zo ontstond een mooi item.

Reacties
Via social media verspreidde ik het nieuws van de uitzending. Eigenlijk bleef de stroom reacties tot vanavond voortduren en dat maakt het leven onsaai en oneentonig.